แอบดูเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของข้าเป็นแน่ หน้าไม่อายนัก”“ใช่ขอรับ!” องครักษ์อีกคนเห็นด้วยกับคำพูดนี้ ถึงอย่างไรก็เป็นที่ทราบกันภายในอยู่แล้วว่าคุณหนูใหญ่เยี่ยนจะได้เป็นฮูหยินน้อย!จะยอมให้เจ้าสุนัขผู้นี้จ้องเขมือบได้หรือแต่องครักษ์ผู้ลำพองใจผู้นั้น ไม่นานก็ถูกเยี่ยนชิง ‘พูดขัด’ ขึ้น“แม้ว่าตระกูลอินแห่งเมืองโยวตูของพวกเจ้าจะดีก็ตาม แต่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของข้าจะไม่แต่งออกไปไกลเช่นนั้นแน่นอน”“…ก็ไม่ถือว่าไกลมากนะขอรับ” องครักษ์สูญเสียความมั่นใจเยี่ยนชิงเอื้อมมือไปตบไหล่ของชายหนุ่ม พลางกล่าวอย่างลึกซึ้งว่า “ชื่อเสียงเรียงนามของนายน้อยเจ้าก็ไม่สู้ดีนัก ข้าจะวางใจได้อย่างไร”“…นายน้อยไม่ได้ เขาไม่ได้ เขา…” องครักษ์เกือบจะแพร่งพรายออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าควรพูดเช่นไรดีเมื่อนั้น เยี่ยนชิงได้เดินกลับไปพร้อมกับไม้กวาด อย่าคิดว่าเขาไม่รู้เจตนาของเจ้าหมอนั่นแห่งเมืองโยวตู ใครก็อย่าหวังจะมาสู่ขอ
เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์! นอกจาก…ใช่แล้ว นอกจากเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จะอยากแต่งงานเองขณะที่เยี่ยนชิงคิดอย่างขมขื่น ก็ได้เดินมุ่งหน้าไปยังเรือนบุตรชายคนรอง เขาที่จัดการธุระภายในสำนักเรียบร้อยแล้ว ย่อมต้องการไปดูว่าบุตรสาวสุดที่รักเป็นเช่นไรบ้าง“หืม?” ทันทีที่เยี่ยนชิงก้าวเข้าไปด้านในเรือนของเยี่ยนจื่อเสา ก็สังเกตเห็นทันทีว่าลมปราณภายในเรือนนั้นไม่ปกติ และลมปราณเหล่านี้ คล้ายจะถูกตัดออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง หากไม่ใช่เพราะเขาเดินเข้า
