อ๋อร์แต่เม่ยเอ๋อร์กอดเขาแน่นเกินไป จนขยับตัวไม่ได้ ลูกน้อยเสียใจ…ครั้นแล้วเจ้าตัวน้อยจึงพยายามใช้มือเล็กๆ อันอวบอ้วนนั้น คว้าเสื้อผ้าของเยี่ยนจื่อเสาที่เข้ามาใกล้ ไม่ยอมให้ท่านลุงรองไปไหน จะให้ท่านลุงรองอุ้มอุ้มมีหรือที่เยี่ยนจื่อเสาจะต้านทานความน่ารักนั้นได้ เขารีบช้อนเจ้าตัวน้อยให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาทันที “น้องเล็ก พี่รองจะไม่ปล่อยให้เสี่ยวเป่าหนาวอย่างแน่นอน!”“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาอย่างมีความสุขเยี่ยนจื่อเสารู้สึกว่าหัวใจของตนนั้นไม่เจ็บปวดอีกแล้ว ร่างกายก็ไม่เจ็บปวดอีกเช่นกัน เมื่อนั้น เขาจึงอุ้มเจ้าตัวน้อยเดินบ่ายหน้าไปยังโถงด้านนอกอย่างมีความสุข
เยี่ยนอวี๋ไร้หนทาง นอกจากให้เม่ยเอ๋อร์ตามไปดูแลทั้งสองคนอีกที แต่ไม่นานนางก็เห็นว่าเยี่ยนจื่อเสาพี่รองผู้โง่เขลา ไม่เพียงแต่อุ้มเสี่ยวเป่าซุกไว้ในเสื้อคลุมเท่านั้น แต่ยังสั่งให้คนเอาผ้านวมไปอีกหลายผืน…หลังจากนั้น เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ได้แต่มองอย่างฉงน มืดตึ๊ดตื๋อ! รอบตัวคับแคบไปหมด อากาศอบอ้าวมากกว่าตอนที่อยู่ในห้องเสียอีก เขากะพริบตาปริบๆ “อะ?”“เสี่ยวเป่าเด็กดี รอให้ลุงรองสามารถใช้วิชาอัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ได้เสียก่อน ลุงรองค่อยพาเจ้าไปเล่นหิมะ ปล่อยให้เจ้าได้เล่นสนุกตามใจเลย ตอนนี้พวกเราอดทนไปก่อนนะ” เยี่ยนจื่อเสาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาจุดตะเกียงเทียนเสร็จ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ดีไปกว่านี้อีก“เนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าย
