ิ้มร่า! เขาพบว่าเป็นเช่นนี้ก็น่าสนุกดีครั้นจะเอื้อมมือไปแตะตะเกียงเทียนที่อยู่ตรงหน้า ก็พบว่ามือเล็กๆ อันอวบอ้วนของเขาก็ถูกดึงกลับ ชักจะไม่พอใจแล้วนะ! ฮึ่ม…ขณะที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าและลุงรองปัญญาทึบกำลัง ‘ซ่อนตัว’ เล่นหิมะภายใต้ผ้าห่มอยู่นั้น เยี่ยนชิงก็เดินออกจากประตูสำนัก เขาแอบเข้าไปในเรือนพักม้า! ซึ่งเวลานี้ได้ปรากฏตัวต่อหน้าเยี่ยนชิงถังเยี่ยนชิงถังตกตะลึง “ท่านลุง!?”
ทว่าเยี่ยนชิงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่ว่าเจ้าจะตะโกนเสียงดังเพียงใด ก็ไม่อาจสะเทือนไปถึงคนในราชสำนักได้”“ท่าน…” ใบหน้าของเยี่ยนชิงถังเริ่มบิดเบี้ยว “ท่าน ท่านจะทำอะไร ท่านอย่าลืมว่าตอนนี้หลานเป็นถึงซิ่วหนี่ว์แล้ว ท่าน…”เสียง เพียะ ดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะของเยี่ยนชิงถัง เยี่ยนชิงวางแจกันลายครามลงบนโต๊ะด้วยแววตาแข็งกระด้าง “ข้าเคยพูดไว้ว่าเจ้ามีเพียงสองทางเลือก หากไม่แต่งออกไปยังถิ่นทุรกันดาร ก็จงตายซะ”“ท่าน…” เยี่ยนชิงถังโกรธจัดจนหน้าเขียว! นัยน์ตาฉายแววตระหนก แต่นางกลับกล่าวอย่างดื้อรั้นว่า “ท่านทำไม่ได้หรอก! อย่าลืมสิเจ้าคะ หากเกิดอะไรขึ้นกับหลานในเมืองชางอู๋ สำนักชางอู๋คงยากที่จะพ้นความผิดได้!”“เพราะเช่นนั้น ข้าจะไม่ลงมือด้วยตัวเอง เจ้า หลังจากที่เจ้าออกจากเมืองชางอู๋แล้วจงดื่มยาพิษฆ่าตัวตายเสีย” เยี่ยนชิงพูดเนิบๆ“หรือเจ้าจะเลือกไม่ทำตามก็ได้ แต่ข้าจะทำให้ชื่อเสียงของเจ้าป่นปี้องค์จักรพรรดิคงไม่ยอมรับหญิงแพศยาที่มีที่
