อคอยอยู่หลายชั่วยาม ในที่สุดหลี่ลี่ก็เห็นเสือทมิฬเขาคู่ตัวหนึ่ง แต่โชคของหลี่ลี่ที่นี่ดูเหมือนจะไม่ดีนัก เสือทมิฬเขาคู่ตัวนี้เพียงแค่โผล่ร่างออกมาให้เห็นแวบเดียวก็ถูกกอหญ้าบังไว้ทันที
กว่าจะได้พบเสือทมิฬเขาคู่สักตัว หลี่ลี่จะยอมปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
สังเกตรอบ ๆ อย่างละเอียด ไม่พบอันตรายใด ๆ หลี่ลี่จึงพุ่งออกจากที่ซ่อน ใช้วิชาตัวเบาแห่งราตรี กลืนหายเข้าไปในความมืดโดยรอบในชั่วพริบตา ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง
มาถึงหน้ากอหญ้า หลี่ลี่หยุดฝีเท้าทันที สำรวจหลังกอหญ้าอย่างละเอียด ทันใดนั้น กอหญ้าก็มีเสียงเบา ๆ เสือทมิฬเขาคู่ที่แท้ค้นพบร่องรอยของหลี่ลี่ตั้งแต่แรกแล้ว ซุ่มซ่อนอยู่หลังกอหญ้ามาตลอด บัดนี้จึงพุ่งออกมาอย่างเงียบกริบทันที
เสือทมิฬเขาคู่ร่างใหญ่ราวกับภูเขาลูกน้อย พุ่งเข้าใส่หลี่ลี่อย่างรวดเร็ว ปากกว้างที่อ้าออกใหญ่พอจะกลืนหัวหลี่ลี่ได้ทั้งหัวเข้ามาใกล้ในพริบตา กลิ่นคาวร้อน ๆ โชยมาปะทะใบหน้า หลี่ลี่ถึงกับเห็นหนามแหลมบนลิ้นสีแดงสดของเสือทมิฬเขาคู่
ไม่ทันหลบ ไม่ทันถอย หลี่ลี่จึงทิ้งตัวล้มหงายไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
ฉัว!
ปากกว้างปาดผ่านปลายจมูกของหลี่ลี่ไป หลี่ลี่ถึงกับรู้สึกถึงหนวดเสือที่ปัดผ่านใบหน้าจนรู้สึกคันยุบยิบ
พลาดการโจมตีครั้งแรก เท้าหลังทั้งคู่ของเสือทมิฬเขาคู่ก็ไม่ทันจะตะปบ แต่หางที่แข็งราวกับแส้เหล็กกลับฟาดเข้าใส่หลี่ลี่ตามแรงพุ่งไปข้างหน้า
หลบไม่พ้น หลี่ล
