ยี่ยนจื่ออวี๋ยังคงชอบเขาอยู่ เพียงแต่นางยังเข้าใจเขาผิดอยู่เท่านั้น ตราบใดที่เขาไปอธิบายให้นางเข้าใจด้วยตัวเอง ทุกอย่างก็จะดีขึ้น ใช่แล้วต้องเป็นเช่นนี้แน่จากนั้นอินหลิวเฟิงก็สนทนาปราศรัยอีกไม่กี่คำ แล้วจึงลุกขึ้นขอตัวกลับหลังจากที่กู้หยวนเหิงออกไปส่งอินหลิวเฟิง เขาสั่งพ่อบ้านทันทีว่า “ส่งสาส์นไปหาเยี่ยนซูซู บอกนางว่าเมื่อใดที่นางสามารถจัดการให้ข้าได้พบกับจื่ออวี๋ได้ นางจะได้ทุกอย่างที่นางปรารถนา”
“ขอรับ นายน้อย” พ่อบ้านรับคำสั่งแล้วจากไปกู้หยวนเหิงยืนแกร่วอยู่นอกเรือนจ่างสื่ออยู่เป็นเวลานาน สายตาของเขาเหม่อมองไปยังสำนักชางอู๋โดยไม่รู้ตัว เขาไม่เข้าใจ เหตุใดนางถึงไม่ยินยอมแล้วล่ะน้องจื่ออวี๋ เจ้าเป็นอะไรไป กู้หยวนเหิงคิดไม่ตก แต่เขาทราบว่ารถม้าสองคันนั้นเป็นรถม้าที่มาจากราชสำนัก ทั้งยังเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของสำนักหมอหลวงสูเจิ้งด้วย!หลายคนไม่ทราบว่าหนึ่งในสิบแปดของยานพาหนะวิหคสุริยัน มีหนึ่งคันที่จักรพรรดิหยวนคังประทานให้แก่สำนักหมอหลวงสูเจิ้ง ทว่ากู้หยวนเหิงกลับทราบดี แม้ว่าเขารู้เรื่องนี้โดยบังเอิญ แต่ข่าวที่ได้รับมาก็น่าเชื่อถือมากเช่นกัน
