่ก่อนแล้วหรือ” สีหน้าของกู้หยวนเหิงดูไม่ดีนัก อันที่จริงสีหน้าของเขาก็ดูไม่ดีมาตั้งแต่แรกแล้ว เหตุเพราะการลงไม้ลงมือที่ไม่นานมานี้ เยี่ยนชิงลงมืออย่างไม่ปรานี เมื่อเพ่งพินิจดูให้ดีก็จะเห็นว่าใบหน้าของเขาค่อนข้างบวม นี่ขนาดว่าใช้ยาที่มีสรรพคุณวิเศษแล้ว“ใช่ ระหว่างที่ข้าเดินทางจากเมืองโยวตูมา ครั้งหนึ่งเคยเจอกับแม่นางจื่ออวี๋ที่นอกเมืองเต๋อหยาง” แต่เยี่ยนจื่ออวี๋ในเวลานั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกพิศวงเช่นนี้ อินหลิวเฟิงรำพึงในใจแต่อินหลิวเฟิงจะไม่มีทางรู้เลย ภายหลังจากที่เขาเยื้องกรายผ่านไปไม่นาน เยี่ยนจื่ออวี๋ก็ถูกซุ่มโจมตี หลังจากนั้นเยี่ยนอวี๋จึงฟื้นขึ้นแทน
อย่างไรก็ตามคำตอบของอินหลิวเฟิงทำให้กู้หยวนเหิงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “เป็นเช่นนี้นี่เอง” โชคดีที่อินหลิวเฟิงก็ไม่ใช่พ่อของเด็กนั่น!เดิมทีกู้หยวนเหิงกังวลมากว่าอินหลิวเฟิงจะเป็นพ่อของเด็กคนนั้น! เพราะถึงแม้ว่าข่าวลือภายนอกจะบอกว่าเขา…กู้หยวนเหิงจะเป็นพ่อของเด็กก็ตาม แต่ตัวเขาเองรู้ดีว่าไม่ใช่ขณะที่กู้หยวนเหิงเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ก็ได้ยินอินหลิวเฟิงพูดขึ้นว่า “ดูเหมือนว่าข้ากับแม่นางจื่ออวี๋จะมีวาสนาต่อกัน แต่ข้าได้ยินมาว่าชีหลาง เจ้าก็พึงใจแม่นางจื่ออวี๋อยู่เช่นกัน ดูท่าพวกเราคงจะได้สู้กันอย่างยุติธรรมแล้วล่ะ”“…ใช่แล้วล่ะ” กู้หยวนเหิงตอบอย่างแข็งขัน แต่ในใจกลับรู้สึกขมขื่นเหลือประมาณ ทว่าเขายังเชื่ออย่างแน่วแน่! เขามั่นใจว่าเ
