่ใช่คู่ต่อสู้ของสาวใช้คนนี้ด้วยซ ้า แล้วเขาจะไปหาบุคคลเช่นนี้มาได้อย่างไร แต่เมื่อบุตรสาวไม่อยากบอก เช่นนั้นก็ถือว่าเขาเป็นผู้มอบให้ก็แล้วกัน“เกิดอะไรขึ้นกับกู้หยวนเหิง เสี่ยวเป่าด้วย…” เยี่ยนจื่อเสามองอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี ถึงจะสามารถอธิบายได้หมด เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของเยี่ยนอวี๋ก็โกรธไม่ลง และเขารู้สึกว่าเด็กคนนี้ดูไม่เหมือนลูกของเจ้าคนถ่อยอย่างกู้หยวนเหิงจริงๆหรือว่า…เยี่ยนจื่อเสาถามอย่างไม่ใช้สมอง “เสี่ยวเป่าเป็นลูกของซวงเสวียนจวิน?”
“…” เยี่ยนอวี๋ปรายตามองพี่ชายอย่างจนใจ “พี่ลองดูสิว่าเหมือนเขาหรือไม่”เยี่ยนจื่อเสาทำจริง! เขาพินิจมองเยี่ยนเสี่ยวเป่าอย่างตั้งอกตั้งใจพลางนึกถึงใบหน้าของซวงเสวียนจวิน จากนั้นก็พูดอย่างเสียมิได้ว่า“ละม้ายคล้ายกันจริงๆ หน้าตาดีด้วยกันทั้งคู่”“…เช่นนั้นหรือ” เยี่ยนอวี๋เริ่มสับสน ถึงอย่างไรนางก็ไม่รู้ว่าพ่อของเสี่ยวเป่าคือใคร ทว่านางกลับต้องตะลึงงันเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่น่าจะหลับอยู่ ได้ฝืนลืมตาคู่โตตื่นขึ้นอย่างงัวเงียเสียงเล็กๆ ดังขึ้นอย่างไม่พอใจ “อ้ะเนะเนะ!” ไม่ใช่เสียหน่อยเยี่ยนจื่อเสาอึ้งไปสักพัก เมื่อรู้ตัวก็หันไป พบว่าเจ้าตัวน้อยกำลังจ้องเขาเขม็ง ทั้งๆ ที่ง่วงนอนมากเช่นนั้น ช่างน่ารักน่าชังเสียจริง! เขาหัวเราะลั่นอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ “ฮ่าๆ แต่พอดูดีๆ ก็ไม่ค่อยเหมือน เสี่ยวเป่าดูดีกว่าเยอะ!”“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพอใจ ไม่นานนัก เขาก็ฝืนล
