ือมิ่ง?” กู้หยวนเหิงงุนงงจริงๆ “ซวงเสวียนจวิน ท่านหมายถึงคุณชายหรง ต้าซือมิ่งของราชสำนัก อวี้หลินจวินผู้ซึ่งเป็นอันดับหนึ่งในสี่สุภาพบุรุษอย่างนั้นหรือ”“…ใช่” อินหลิวเฟิงไม่อยากยอมรับอวี้หลินจวินอะไรนั่น แต่เขาก็รู้ด้วยว่าคนผู้นั้นไม่สนใจเรื่องพรรค์นี้เลย ซึ่งไม่เหมือนกับสุภาพบุรุษทั้งสาม ฉายาอวี้หลินจวิน…ชายอันดับหนึ่งรูปงามดั่งหยกนี้มิได้ตั้งขึ้นมาเอง หากแต่เป็นคนอื่นบังคับแต่งตั้งขึ้นให้อินหลิวเฟิงผู้ซึ่งได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา ยอมรับจริงๆว่าต้าซือมิ่งผู้มีอำนาจของราชสำนักท่านนี้ ความรู้สึกแรกที่มีต่อเขาคือ ‘ยามนั่งอยู่เหนือผู้คนช่างงามบริสุทธิ์ราวกับหยก กริยาวาจาความรู้เลิศล ้า ไม่เป็นสองรองผู้ใด’
