“อ้ะเนะเนะ!” เสียงเล็กๆ บ่งบอกถึงความไม่พอใจดังขึ้นทันที เขาเอื้อมสองมือเล็กๆ ‘คว้า’ ใบหน้าท่านแม่คนงามของตน เหมือนต้องการจะใช้มือบังหน้าไว้ไม่ให้มองซึ่งนั่นทำให้เยี่ยนอวี๋ที่กำลังจะหันไปมองอินหลิวเฟิงถูกลูกน้อยดึงดูดสายตาอีกครั้ง และรู้สึกขบขันที่เจ้าตัวเล็กรู้สึกถึงภัยคุกคาม จึงพยายามแสดงพฤติกรรม ‘การครอบครอง’ เพื่อบ่งบอกว่านางเป็นของตน “เจ้ารู้จัก ‘หวงของ’ ด้วยหรือ”“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องตอบเสียงดัง เป็นความหมายว่า ‘แน่สิเขาต้องรู้จักอยู่แล้ว! ท่านแม่คนงามต้องเป็นของข้าเท่านั้น!’ฮ่าๆ… เยี่ยนอวี๋หัวเราะออกมา อดไม่ได้ที่จะหอมเจ้าตัวนุ่มนิ่มอีกครั้ง น่าชังจริงๆ!ส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้น่ารัก ขณะที่ยังถูกหอมอยู่นั้น เขาก็พยายามที่จะกอดท่านแม่คนงามของตน แต่น่าเสียดายที่มือป้อมๆของเขาไม่แข็งแรงพอ เยี่ยนอวี๋จึงไม่รู้สึกถึงเรี่ยวแรงอะไรนัก ทว่ากลับเข้าใจว่าเจ้าตัวเล็กนี้พยายามจะกอดนาง หัวใจจากเดิมที่อ่อนนุ่มของเยี่ยนอวี๋ละลายกลายเป็นไอหมอกทันที ซึ่งไอหมอกนั้นได้ลอยขึ้นเบาๆ ทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
แต่เจ้าตัวเล็กรู้สึกว่านั่นยังไม่พอ เขาพยายามใช้เรี่ยวแรงเด็กๆของเขาค่อยๆ ยกศีรษะขึ้น จากนั้นถูๆ ไถๆ ไปตามใบหน้าท่านแม่คนงามของตนเยี่ยนอวี๋ “!”แววตาของนางเป็นประกายหัวใจที่เหมือนหมอกควันพลันเปล่งประกายระยิบระยับประหนึ่งลูกไฟที่อัดแน่นไปด้วยความดีใจจนแทบระ
