เบิด!ลูกแม่!รู้จักถูไถออดอ้อนนางแล้วหรือนี่!“อ้ะเนะเนะ…” เจ้าตัวเล็กยังคงบ่นพึมพำอย่างไร้เดียงสาราวกับว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องจริงจังอยู่ทว่าเยี่ยนอวี๋ไม่ได้ยินแล้ว! นางกอดกราชับลูกน้อยของนางอย่างมีความสุข รู้สึกเพียงว่าเจ้าตัวเล็กนี้ดูเหมือนจะนุ่มนิ่มและอบอุ่นยิ่งกว่าเดิมฟืดฟืด… เยี่ยนอวี๋ที่ดีอกดีใจหอมลูกอีกหลายฟอด“อ้ะเนะเนะ!” เจ้าตัวเล็กร้องขึ้นอย่างดีใจ ยังยิ้มเผยให้เห็นแผงเหงือกที่ยังไม่มีฟันขึ้น และดูเหมือนจะหันไปยิ้มเหมือนต้องการที่จะยั่วยุอินหลิวเฟิง
น่าเสียดายที่เขายังตัวเล็กอยู่ ท่าทางที่แสดงออกมายังไม่ชัดเจนนัก จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความพยายามของเขา คนอื่นๆ จึงเห็นเพียงแค่ว่าแม่ลูกคู่นี้แสดงความรักต่อกันราวกับไม่มีคนนอกอย่างไรอย่างนั้น“…เอ่อ นังหนูอวี๋” ผู้อาวุโสรองจำต้องเอ่ยเตือนขึ้นว่า “เล่นกับลูกเมื่อใดก็ได้ แต่ตอนนี้…” ยังไม่ทันพูดจบก็ส่งสายตาให้กับเยี่ยนชิงเป็นความหมายว่าให้เขารีบคุยกับบุตรสาวเร็วเข้า!แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผู้อาวุโสรองก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ‘การสู่ขอ’ ที่ซวงเสวียนจวินเอ่ยถึงนั้นเป็นเรื่องจริง! ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่เขาไม่เข้าใจ เขาสามารถรอจนกระทั่งทุกอย่างเป็นที่แน่นอนแล้วค่อยไปซักไซ้ไล่เรียงให้เข้าใจภายหลังก็ได้แม้ว่าเขาอยากจะรู้ตอนนี้! ว่าแม่หนูเยี่ยนจื่ออวี๋รู้จักซวงเสวียนจวินได้อย่างไร และทำให้ซวงเสวียนจวินมีใจให้ได้อย่างไร ยิ่งไปกว่
