เงาร่างสง่าสวมชุดสีขาวทองลายเมฆก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาพร้อมเสียงเย้าแหย่ที่ดังมานั้น ทำให้ผู้มาเยือนกลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาในทันใดเพราะการโผล่มาฉับพลันของคนคนนี้ และเพราะเสียงอันหล่อเหลาเจ้าเล่ห์ของเขา ทำให้คนทั้งห้องโถงรู้สึกอบอุ่นราวกับลมวสันตฤดูโชยพัดผ่านเยี่ยนอวี๋เหลือบตามอง ดวงตางดงามของนางก็หรี่ลงเล็กน้อยซี้ดดด!เสียงสูดหายใจเข้าของคนในห้องโถงดังขึ้นเพราะคนที่เข้ามาแม้แต่ตาแก่อย่างผู้อาวุโสรอง ก็อดอุทานไม่ได้ว่า “สง่างามนัก”เนื่องจากคนที่เข้ามานั้น เป็นคุณชายรูปหล่อ สง่างามไม่ด้อยไปกว่าเยี่ยนอวี๋เลย“เนะๆ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับไม่ค่อยชอบพอ เขาส่งเสียงร้องไปทางท่านแม่คนงามของเขาเยี่ยนอวี๋มองกลับมา เดิมทีนางก็คิดว่าชายหนุ่มที่เข้ามาหน้าตาดีแต่เมื่อเทียบกับเสี่ยวเป่าของนางแล้ว…ก็ดูธรรมดาไปเลย
แต่นอกจากเยี่ยนอวี๋แล้ว คนรอบตัวกลับไม่คิดเช่นนั้นเลย! โดยเฉพาะเยี่ยนชิงถัง แต่เดิมนางคิดว่ากู้หยวนเหิงถือว่าหน้าตาสง่างามที่สุดในหมู่ชายหนุ่มแล้ว แต่บุรุษท่านนี้ที่ปรากฏตัวตรงหน้า กลับเปลี่ยนความคิดของนาง ทำให้นางรู้ว่า ความคิดของนางช่างคับแคบนักบุรุษท่านนี้ เขาไม่เพียงมีท่าทีสง่านอบน้อม ทั้งยังมีโฉมหน้าประณีตดั่งรูปสลัก คิ้วโก่งดั่งวงเดือน สีตาดำขลับปานหมึก นัยน์ตาสดใสราวกับดอกไม้ในวสันตฤดู ทั้งยังเหมือนลมอ่อนๆ พัดพาจิตใจให้ล่องลอยเคลิบเคลิ้มสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ บุคคลอบอุ่นเจ้าเล่ห์เช่นนี้
