ป็นไร นางไม่สนใจนักหรอก นางมีเสี่ยวเป่าก็พอแล้วเยี่ยนอวี๋ไม่สนใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าเยี่ยนจื่อเสาและเยี่ยนชิงจะไม่สนใจ ทั้งสองปวดใจนัก! แต่ก็ไม่กล้าถามให้มากความ จึงได้แต่คิดเงียบๆ ในใจว่า ต้องตรวจสอบให้รู้ว่าคือผู้ใด และต้องจัดการเศษเดนนั่นให้ตายเสียแต่แล้วสถานการณ์ตรงหน้านี้ มิอาจปล่อยให้พ่อลูกใจตรงกันสองคนนี้ได้ไปทำสิ่งที่ตนอยากทำผู้อาวุโสเก้าที่สงบสติอารมณ์แล้วก็เข้ามา ‘ย ้าเตือน’ ว่า “เยี่ยนชิง ใต้เท้าเฉาเอ่ยถึงเรื่องมนุษย์วานรหวาไหว เจ้าพาจื่อเสาไปชี้แจงให้รู้เรื่องกับข้า”
เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยนชิงที่อารมณ์ไม่ดีนักก็พูดอย่างเยือกเย็นว่า“ใช่แล้ว ข้าต้องไปคิดบัญชีให้เรียบร้อย ผู้ที่ทำร้ายจื่อเสา ต้องลงโทษให้สาสม!”“ฮึ” ผู้อาวุโสเก้าพ่นหัวเราะเย็นชาออกมา “ครั้งนี้คงมิเป็นไปตามที่เจ้าปรารถนา” เรื่องใหญ่โตเช่นนี้ เขาเชื่อว่าเยี่ยนชิงมิสามารถแปลงเหตุร้ายให้กลายเป็นดีได้ ถึงแม้เยี่ยนชิงจะมีลูกสาวเก่งกาจเพียงใด ก็ทำมิได้!ทว่า กันไว้ดีกว่าแก้ ผู้อาวุโสเก้าพูดขึ้นอีกครั้ง “นังหนูอวี๋มิต้องไป หากเจ้าไม่อยากถูกคัดเลือกเป็นหญิงงาม”แววตาเยี่ยนชิงวูบไหวครู่หนึ่ง เขาย่อมเข้าใจคำใบ้ของผู้อาวุโสเก้า ถึงแม้ลูกสาวสุดที่รักของเขาจะไร้พลังแต่กำเนิด ตอนนี้ก็ไม่ได้ฝึกฌาน แต่พรสวรรค์ด้านการปรุงยาของนางกลับมีมากกว่าจุดด้อยของนาง…แต่เยี่ยนอวี๋กลับชิงเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ข้าจะไปด้วย”“บังอาจ!” ผู้อาวุโสเก
