ุโสเก้าเลยแม้เพียงหางตา“เอ่อ คุณชายรอง ท่านรู้สึกสบายดีใช่หรือไม่ขอรับ” ยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักกลับมีใจปลอบประโลมคุณชายรองที่ถูกทอดทิ้งพวกเขาต่างรู้สึกว่าเขาเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง“สบายดี ไปเถิด” เยี่ยนจื่อเสาชินแล้ว และไม่รู้สึกไม่ถูกต้องแต่อย่างใด อีกทั้งยังให้คนข้างกายของเขาเดินประคองเขาให้เร็วขึ้นกว่าเดิม จะได้ตามท่านพ่อและน้องสาวได้ทัน“ขอรับ…” ยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักมองคุณชายรองที่มีความอดทนยิ่งยวดคนนี้แล้ว ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก พวกเขาจับกุมคนที่ควรจับกุมแล้วก็เดินตามท่านเจ้าสำนักผู้ไร้ซึ่งภาพลักษณ์ของพวกเขาไป“ผู้อาวุโสเก้า นี่…” คนของผู้อาวุโสเก้าสับสันอีกครั้ง พวกเขาต้องทำอย่างไร เรื่องนี้ก็ต้องปล่อยผ่านไปอีกเช่นเคยอย่างนั้นหรือ
เมื่อผู้อาวุโสเก้าที่มีสีหน้าโหดเหี้ยมจนมิสามารถโหดเหี้ยมได้อีกถูกถามขึ้น เขาก็สูดหายใจเข้าลึกหลายครั้ง เพื่อป้องกันความดันโลหิตพุ่งสูง ก่อนจะบัญชาเสียงดุดันว่า “นำร่างของเยี่ยนฉี่ซาน และรถคุมนักโทษกลับไป!”แม้เยี่ยนจื่อเสาในตอนนี้จะกลับมาเป็นดังเดิมแล้วอย่างไร ในเมื่อยาแปรสภาพทำงานแล้ว ย่อมไม่มีวันหวนกลับได้! เรื่องนี้ยังไม่จบเพียงเท่านี้ และจะไม่จบอย่างง่ายดายเช่นนี้แน่“นายน้อย เช่นนั้นเรา…” เมื่อองครักษ์ที่อยู่ข้างบนเห็นทุกคนจากไปหมดแล้ว ก็อดพูดไม่ได้ว่า “ให้ข้าน้อยส่งจดหมายเข้าพบหรือไม่พวกเราไปเป็นแขกสำนักชางอู๋กันเถิดขอรับ!”“อืม” นายน้อยชะเง้อมอง
