๋ “…”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์?” เยี่ยนชิงไม่เห็นลูกสาวขึ้นมาเสียที จึงหันกลับไปเร่งเร้า
“ไม่ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋รู้สึกเคอะเขิน“อ้ะ!” เยี่ยนตัวน้อยดิ้นจนแขนหลุดออกมาข้างหนึ่ง และชี้ไปที่หลังของท่านตา เขาอยากให้ท่านแม่คนงามของเขาขึ้นไปพักผ่อนอย่างใจตรงกับท่านตาเยี่ยนอวี๋ “…”นางยังคงอยากปฏิเสธ“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไม่อยากให้พ่อแบกแล้วหรือ” ในที่สุดเยี่ยนชิงก็พบว่าลูกสาวไม่อยากขึ้น จากนั้นน ้าเสียงของเขาก็เศร้าหมองลงทันทีเยี่ยนอวี๋ได้ยินดังนั้น ก็กลัวว่าท่านพ่อคนนี้จะร้องไห้ นางจึงฝืนใจขึ้นหลังพ่อคนนี้ทันที ก็ได้! ขี่ก็ขี่เยี่ยนชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ความเสียใจมากมายพลันมลายหายไปในทันที ฟ้าสวรรค์รู้ว่า ครั้งนี้เขาไม่ได้อยากร้องไห้ เพียงแต่เขากำลังคิดว่า ลูกสาวสุดที่รักโตแล้วจริงๆ ไม่เหมือนตอนเด็กที่กระโดดขี่หลังเขาอย่างมีความสุขแล้วไม่คิดว่า…เอ๋?ลูกสาวสุดที่รักที่ไม่ยอมให้ตาแก่คนนี้แบกตั้งแต่อายุสิบสอง กลับเปลี่ยนใจแล้วอย่างนั้นหรือ
เยี่ยนชิงมีความสุขนัก เขาแบกลูกสาวขึ้นมาอย่างรวดเร็วและประหม่าเล็กน้อย ถามขึ้นว่า “สบายดีหรือไม่ เจ้าตัวน้อยถูกทับหรือไม่ ให้พ่ออุ้มเจ้าตัวน้อยดีไหม”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ กลับกันเถอะ” เยี่ยนอวี๋ฟุบหน้าลงบนหลังพ่อไม่อยากเงยหน้าขึ้นมา นางหวังเพียงให้รีบกลับถึงสำนักโดยเร็ว รู้สึกน่าอายนัก“อ้อ! ได้สิ!” เยี่ยนชิงแบกลูกสาวกลับไปสำนักอย่างมีความสุขไม่มองลูกชายของตนและผู้อาว
