อน้องสาวของเยี่ยนจื่อเสาเยี่ยนอวี๋เห็นสีหน้าเขาดีขึ้นมาก ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ครั้นกำลังจะหันกลับไปเรียกบิดา เยี่ยนจื่อเสากลับพูดขึ้นว่า “สีหน้าของเจ้าซีดมาก ลำบากเจ้าแล้ว พี่เองที่ไร้ประโยชน์” ทั้งไม่สามารถช่วยเจ้าเมื่อครั้นเจ้าตกยากลำบาก และยังทำให้เจ้ากังวลในยามนี้ด้วย“อ้ะ! อะเนะเนะ…” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยส่งเสียงร้องดังขึ้นอย่างอดใจไม่ไหวทันที เขาเห็นว่าท่านแม่คนงามของเขาเสร็จสิ้นภารกิจแล้วเขาจึงอยากคุยกับแม่ของเขา มีเพียงท่านแม่คนงามเท่านั้นที่รู้ว่าเขาพูดอะไร
“เสี่ยวเป่า” จุดสนใจของเยี่ยนอวี๋ถูกเด็กน้อยดึงไปทันที นางส่งสัญญาณให้เม่ยเอ๋อร์อุ้มเด็กน้อยมา เม่ยเอ๋อร์ก็ส่งคืนกลับไปยังอ้อมกอดที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็ว“อ้ะเนะเนะ…” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยกลับไม่ต้องการให้ท่านแม่คนงามกอด เขาดูออกว่าท่านแม่คนงามของเขาเหนื่อยมากแล้ว แต่เยี่ยนอวี๋หอมตัวน้อยอย่างไม่สนใจนัก จากนั้นจึงหันไปทางเยี่ยนชิง แล้วพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ ปล่อยพี่รองออกมาเถิด เบามือเล็กน้อยนะเจ้าคะ พี่รองยังไม่หายดี”“อ้อ! อื้มๆ” เยี่ยนชิงโบกมือให้ลูกน้องปฏิบัติตาม ส่วนตนก็เดินไปข้างกายลูกสาว แล้วพูดว่า “พี่รองของเจ้าพูดถูก เจ้าพักผ่อนบนหลังของพ่อก่อนเถิด”“?” เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจเยี่ยนชิงจึงหันหลังให้ แล้วนั่งยองลงไป ท่าทีคล่องแคล่วราวกับคุ้นชินยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักเห็นจนชินตา พวกเขาเดินไปไขรถคุมนักโทษอย่างไม่รู้สึกแปลกใจเยี่ยนอวี
