มโหนัก ฮึ่ม…เม่ยเอ๋อร์กลับไม่รู้ว่าคุณชายน้อยโมโหแล้ว นางเห็นเพียงใบหน้าน้อยๆ ของคุณชายน้อยแดงก ่า ก็คิดว่าเขาคงดีใจ นางจึงพูดขึ้นว่า“คุณชายน้อยก็ไม่เคยเห็น คุณหนูใหญ่สวยขึ้นมากมายอีกแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”“อ้ะเนะเนะ…” ปล่อยข้า! เยี่ยนเสี่ยวเป่าหงุดหงิด“ใช่ คุณหนูใหญ่งามจริงๆ เจ้าค่ะ” เม่ยเอ๋อร์ตอบด้วยความจริงจัง“อ้ะเนะเนะ…” ไม่พอใจ! เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากจะส่งเสียงร้องดังๆแต่กลัวจะรบกวนท่านแม่คนงามของเขา จึงได้แต่เบ้ปากอย่างหงุดหงิดหลังจากเสียงอ้อแอ้ของเจ้าตัวน้อยดังขึ้น ผู้อาวุโสเก้า เยี่ยนชิงและคนอื่นๆ ก็ตั้งสติขึ้นได้ พวกเขามองเยี่ยนอวี๋ด้วยสีหน้าตื่นตาตื่นใจหลากหลายรูปแบบ“ท่าน เจ้า…เจ้าสำนัก นี่ นี่คือคุณหนูใหญ่ จริง…หรือ” ยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักมิกล้าเรียกสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะกลัวจะโดนตี!เยี่ยนชิงกลับปรับตัวได้ดีแล้ว เขายืดอกพูดอย่างภูมิใจว่า “ใช่แล้ว! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเราอย่างไรเล่า นอกจากเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์แล้ว ใครจะสวยงาม น่ารัก และดูดีเช่นนี้อีก…”
“ขอรับ ขอรับ ขอรับ” ยอดฝีมือของหอเจ้าสำนักรีบตัดบทของประมุขหอสำนักเยี่ยนจอมมารผู้หวงลูกทันที “คุณหนูใหญ่แค่ยังไม่บรรลุเท่านั้น เมื่อบรรลุแล้วย่อมสะท้านโลกันต์เป็นแน่”“แน่นอน!” เยี่ยนชิงเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ แล้วมองผู้อาวุโสเก้าด้วย ‘รูจมูก’ ท่าทีอวดดีผู้อาวุโสเก้า “….”มารดามันเถอะ!เขาอยากจะกระทืบคนจริงๆ!แน่นอนว่าสิ่งที่เขาอยากทำมา
