“จะสู้กันจริงๆ หรือ” คุณชายน้อยวางฝาแก้วน ้าชาลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ แล้วมองลงไปจากทางหน้าต่างจากนั้น หญิงสาวที่อุ้มเด็กน้อยที่ยืนอยู่บนรถคุมนักโทษก็ดึงดูดสายตาของเขา ดวงตาดำขลับคู่นั้นพลันฉายแววทึ่งตะลึงเป็นประกายอย่างไม่รู้ตัวแต่สายตาของเขากลับไม่ได้หยุดอยู่ที่เยี่ยนอวี๋ เขาเคลื่อนสายตามองไปที่เยี่ยนจื่อเสาที่อยู่ในรถคุมนักโทษอย่างรวดเร็ว แววตาปรากฏความเสียดาย พึมพำว่า “แม้ยาถอนพิษจะช่วยแก้พิษได้ แต่ร่างกายของเยี่ยนจื่อเสาก็ถูกทำลายแล้ว เช่นนี้ตายเสียยังดีกว่า”
“นายน้อย…” องครักษ์ชุดดำที่ถูกเม่ยเอ๋อร์จ้องเขม็งทำท่าจะพูดว่า ท่านอย่าสงสารคนอื่นเลย ข้าคิดว่าสาวใช้ชุดดำข้างล่างคนนั้นกำลังจะขึ้นมาจัดการเราสองคนแล้ว!ทว่า แม้เม่ยเอ๋อร์อยากจะทำเช่นนั้น แต่เยี่ยนอวี๋กลับเอ่ยขึ้นว่า“เม่ยเอ๋อร์ ขอยืมมือเจ้าหน่อย”“เจ้าค่ะ” เม่ยเอ๋อร์จึงเก็บสายตาดุร้ายปานเสือคู่นั้น และเดินไปทางเยี่ยนอวี๋เฮ้อ… องครักษ์ชุดดำถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่เม่ยเอ๋อร์รับเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เยี่ยนอวี๋ส่งให้นาง เสี่ยวเป่าก็เชื่อฟังแต่โดยดี เขารู้ว่าท่านแม่คนงามของเขามีภารกิจต้องทำ“!” เยี่ยนชิงมองเม่ยเอ๋อร์ด้วยความอิจฉา เขาคิดว่าหน้าที่ที่ต้องอุ้มเยี่ยนเสี่ยวเป่าควรจะเป็นหน้าที่ของท่านตาอย่างเขาจึงจะถูกต้อง!ท่านตาเช่นเขาช่างน่าสงสารนัก ยังไม่เคยได้อุ้มหลานชายดีๆสักครั้งเลย ก่อนหน้านี้ก็ได้อุ้มเพียงครู่เดียว แต
