่เพราะเป็นห่วงเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เกินไป เขาจึงยังไม่ทันได้ดื่มด ่ากับความรู้สึกนั้น เด็กน้อยก็ถูกแย่งกลับไปเสียแล้ว ฮือ…เยี่ยนชิงรู้สึกน้อยใจ แต่เขาไม่ได้พูดออกมา เขาทำได้เพียงจ้องผู้อาวุโสเก้าอย่างโหดเหี้ยม “ผู้อาวุโสเก้า หากจะลงมือจริงๆ จงคิดให้ดีหากขัดขืนคำบัญชาของเจ้าสำนักอย่างข้า จะมีบทลงโทษอย่างไร”
ผู้อาวุโสเก้าไม่กลัวเรื่องเหล่านี้อยู่แล้ว ในเมื่อเขาออกโรงด้วยตนเองแล้ว ย่อมไม่เกรงกลัวคำข่มขู่ เพียงแต่ว่าพลังที่เยี่ยนชิงกดร่างกายของเขาไว้ แข็งแกร่งจนทำให้ใจของเขาสั่นระริก ทำให้เขารับรู้ได้ว่า พลังของเยี่ยนชิงแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย“เจ้าเลื่อนขั้นถึงขั้นสุวรรณชาดแล้วหรือ” ผู้อาวุโสเก้ารู้สึกเหลือเชื่อ เพราะเขาเองเป็นยอดฝีมือขั้นสุวรรณชาด แต่เท่าที่เขาทราบ เยี่ยนชิงมีวิญญาณยุทธ์อยู่ในระดับสูงสุดของขั้นปฐมภูมิเท่านั้น! ถึงแม้จะกระตุ้นพลังโลหิตและสมบัติลับของประมุขแล้ว จะมีวิญญาณยุทธ์ขั้นสุวรรณชาด ทว่า…วิญญาณยุทธ์แท้จริงของเยี่ยนชิง ควรอยู่ระดับสูงสุดของขั้นปฐมภูมิจึงจะถูก! แล้วเหตุใดจึงทำให้ยอดฝีมือขั้นสุวรรณชาดอย่างเขาต้องรู้สึกถึงแรงกดดันด้วยเล่าแต่แล้วเยี่ยนชิงก็ขานตอบว่า “เจ้าเดาถูกแล้ว”“!” ดวงตาของผู้อาวุโสเก้าแทบจะถลนออกมา “ตอนที่อยู่ในวิหารปรุงยา เจ้าแอบฝึกฝนหรือ” ช่วงเวลาสำคัญเช่นนั้น เยี่ยนชิงผู้เป็นบิดาของลูกสาวสุดที่รัก จะมีจิตใจทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรกัน“ขออภัย ข
