้าเลื่อนขั้นหลังจากฆ่ามือสังหารแล้วน่ะ” เยี่ยนชิงเหลือบตามอง พูดอย่างเหยียดหยามว่า “ในจังหวะที่ข้าร้อนรน ก็เอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นมาได้ แม้ยังไม่ทันได้เก็บตัวจัดการให้เข้าที่เข้าทาง ทว่าตอนนี้ข้าเป็นยอดฝีมือขั้นสุวรรณชาดแล้วจริงๆ”
ผู้อาวุโสเก้า “…”ขอสายฟ้าผ่าเขาให้ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดดีกว่า!กลั่นแกล้งคนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!มีการเลื่อนขั้นเช่นนี้ด้วยหรือ?!มารดามันเถอะ…ผู้อาวุโสเก้ามิสามารถสงบสติอารมณ์ไว้ได้อีกแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขามิสามารถสงบสติอารมณ์ได้ยิ่งกว่าคือ คำพูดของเยี่ยนอวี๋ในยามนี้ “ใครกล่าวหาว่าพี่รองของข้ามีสายเลือดมนุษย์วานรหวาไหว ผู้นั้นต่างหากที่เป็นมนุษย์วานรหวาไหว”ผู้อาวุโสเก้าโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ “นังหนูตัวดี! เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล! ใครจะดูไม่ออกว่าสัตว์นรกตัวนี้เกี่ยวโยงกับมนุษย์วานรหวาไหว นอกจากมีสายเลือดของมันแล้ว ยังหน้าตาเหมือนมันอีก?!”“คนที่ถูกวางยาแปรสภาพ” เยี่ยนอวี๋หยิบเข็มสีเงินขนาดใหญ่เล่มหนึ่งออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน รูเข็มแท่งนั้นใหญ่ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ! ทำเอาผู้คนตื่นตกใจจากนั้น เยี่ยนอวี๋ผู้จับเข็มสีเงินเล่มใหญ่ ไม่สิ! ต้องเรียกว่าท่อสีเงินจึงจะถูก นางก็ปักเข็มลงไปบริเวณกระดูกสันหลังส่วนบนของเยี่ยนจื่อเสาอย่างคล่องแคล่วทันที! จากนั้น…อ้าก!
เยี่ยนจื่อเสาผู้น่าสงสารก็ร้องอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง ถึงแม้เสียงของเขาจะแหบแห้งเพียงใด เขาก็แหกปากร้องออกมาอย่างไม่
