เยี่ยนฉี่ซานสมองตื้อและขนหัวลุกไปหมด! เขารู้ดีว่าไม่สามารถรักษาแขนของเขาไว้แล้ว เขาจึงยื่นมือข้างขวาที่กำลังสั่นระริกไปข้างหน้าแต่โดยดีแสงสีดำวาบตัดผ่าน ฉึบ แขนของเยี่ยนฉี่ซานหลุดจากหัวไหล่ทันที เขาเจ็บปวดจนกุมบาดแผลไว้แล้วกลิ้งตัวไปมา พร้อมเสียงร้องอันเจ็บปวดดังขึ้นไม่ขาดสาย โอย โอย…บาดแผลของเยี่ยนฉี่ซานไม่เหมือนกับคนก่อนหน้าที่ถูกตัดแขนไป บาดแผลของเขายังมีควันสีดำกัดกร่อนคละคลุ้ง นี่คือผลของการคิดหลบหนีของเขา“…” ทุกคนในนั้นเสียวสันหลังวาบ โดยเฉพาะคนที่ร่วมกระทำรุนแรง แต่ยังไม่ถูกตัดแขน พวกเขาต่างหวาดกลัวจนถอยหนีเข้าไปในกลุ่มคนเม่ยเอ๋อร์ไม่คิดจะปล่อยแม้เพียงคนเดียวอยู่แล้ว “มีใครทำอีก ยกมือและยื่นออกมาข้างหน้าเองเสีย”“…” คนที่ร่วมกระทำ ไม่มีผู้ใดยอมเดินออกมา! และไม่ยอมยกมือสารภาพอย่างโง่เขลาแต่แล้ว
“ออกมา!” รังสีอสุรีของเม่ยเอ๋อร์ที่จู่ๆ ก็แผ่ซ่านออกมา ทำเอาคนที่ร้อนตัวต่างปล่อยโฮ ร้องไห้เสียงดังทันที“ข้า ข้า ไม่ไม่ได้ตั้งใจนะ!”“คืนกลับไปได้หรือไม่ ฮือๆๆ…” เหล่าผู้คนที่ก่อนหน้านี้ดึงทึ้งกันสนุกสนานเพียงใด ก็ยิ่งร้องไห้ระทมมากเพียงนั้น มิน่าโลภมากเลย!ของได้เปล่าไม่มีในโลกจริงๆ!แน่นอนว่ามีคนจำนวนหนึ่งยังคงพูดอย่างกล้าหาญว่า “สัตว์ประหลาดตัวนี้คือมนุษย์วานรหวาไหว พวกเราลงมือไปแล้วอย่างไรเล่า เหตุใดจึงต้องมาตัดมือพวกเราด้วย”“นั่น…” ครั้นมีคนจะพูดเห็นด้วย ทว่าคนคนนี้พูดออกมาเพียงคำเดีย
