ว ก็ไม่กล้าพูดต่อแล้ว เพราะว่าคนกล้าหาญเมื่อครู่นี้ ถูกตัดแขนทั้งสองข้างทิ้ง เลือดที่ยังอุ่นอยู่นั้นยังสาดกระเซ็นมาถูกใบหน้าของเขา“ข้า…”ฟุบผู้คนมิกล้าส่งเสียงอีก พวกเขาคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัวแม่เจ้า…โหดร้ายเช่นนี้เลยหรือ
ผู้ใดไม่ต่อต้าน ตัดแขนข้างเดียว ผู้ใดต่อต้าน ตัดแขนสองข้างหากผู้ใดคิดหนี เพิ่มโทษนี่ยังไม่นับรวม…หลังจากที่คนที่ร้องไห้ถูกตัดแขนแล้ว เม่ยเอ๋อร์ก็ถามต่อว่า “ยังมีใครอีก พวกเจ้าจงชี้ตัวมา”นี่มัน…คนที่ถูกตัดแขนไปชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว และชี้ไปที่คนนั้นที คนนี้ที “มีเขา! เขา และเขาอีก” ให้ตายเถอะ ในเมื่อทุกคนลงมือด้วยกัน เหตุใดข้าต้องถูกตัดแขนคนเดียวแล้วเจ้ากลับไม่ถูกตัดเล่าเหล่าคนที่ถูกตัดแขนที่มีความคิดเช่นนี้ ต่างชี้ตัวผู้สมรู้ร่วมคิด ก็ไม่น่าแปลกใจหรอก ย่อมไม่มีคำว่ามิตรภาพและความละอายใจในหมู่คนที่กระทำความรุนแรงเพราะถูกยุยงด้วยคำพูดเล็กๆ น้อยๆเช่นนี้ พวกเขาชี้ตัวกันอย่างไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดๆลูกศิษย์ทั้งสี่นายของหอเจ้าสำนักที่ปรากฏตัวอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกพวกเขาก็พบว่าตนเองช่างไร้ประโยชน์เสียจริง เพราะว่าวีรสตรีชุดดำที่เพิ่งมาถึง ได้ตัดแขนเหล่าคนหัวรุนแรงหมด ไม่เหลือแม้เพียงคนเดียวนี่มัน…
ง่ายดายเช่นนี้เลยหรือศิษย์ทั้งสี่นายของหอเจ้าสำนักตะลึงงันเหล่าคนดูคนอื่นๆ ต่างเงียบกริบราวกับจักจั่นในช่วงเหมันตฤดูแม้พวกเขาไม่ได้เข้าไปและมิได้ใช้ควา
