ายท่านเหอทำท่าจะฟ้อง แต่สายตาของเม่ยเอ๋อร์ที่สาดมองมาทางเขา ทำให้เขาไม่กล้าปริปาก แล้วเขาจะกล้าฟ้องได้อย่างไร ผู้อาวุโสเก้าจึงรู้สึกเก้อเขินเมื่อพบว่าไม่มีผู้ใดสนใจเขา!เมื่อเยี่ยนชิงมาถึง สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของเขาก็คือรถคุมนักโทษที่อาบโชกไปด้วยเลือด “จื่อเสา?”“…” มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบเนื่องจากเยี่ยนจื่อเสาที่อยู่ในรถคุมนักโทษนั้น แม้แต่ลมหายใจก็แผ่วเบามากแล้ว เขาจะส่งเสียงขานตอบได้อย่างไรอีกเล่า เลือดยังคงไหลซิบทั่วทั้งลำตัวของเขา จนเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย และเลือดของเขาก็ได้ย้อมผืนหิมะกลายเป็นสีแดงฉานรอบรถคุมนักโทษเป็นวงกว้างแล้ว
“จื่อเสา!” เยี่ยนชิงแสดงสีหน้าผวาทันที แต่กลับไม่กล้าแหกรถคุมนักโทษคันนั้นเพื่อช่วย ‘นักโทษ’ ที่เป็นลูกชายรองของเขา เขากลัวว่าหากเขาลงมือ จะทำให้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของลูกชายหมดไปนี่ก็เป็นเหตุผลที่เยี่ยนอวี๋ไม่ขยับ นางเห็นแจ่มชัดกว่าเยี่ยนชิงเยี่ยนจื่อเสาในรถคุมนักโทษนั้นมิสามารถแตะต้องได้ นางกำลังคิดว่าจะช่วยเขาอย่างไรหากมีแค่บาดแผลก็คงเป็นเรื่องง่าย แต่สิ่งสำคัญคือ เยี่ยนอวี๋พบว่าเยี่ยนจื่อเสายังถูกวางยาพิษด้วย ซ ้าร้ายยังเป็นพิษแปลก ยารักษาบาดแผลที่นางมีในตอนนี้ ยังเป็นตัวกระตุ้นประสิทธิภาพของยาพิษให้ทำงานได้ดีขึ้น“ร้ายนัก” เยี่ยนอวี๋พึมพำ มองความเหี้ยมโหดของผู้วางยาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง หากนางมาช้าไป และหมอท่านอื่นมาถึงก่อนและรักษาเขาในทันที
