งมือกับเยี่ยนจื่อเสาอย่างไม่เกรงใจทันที“เจ้าบังอาจ!” ศิษย์หอเจ้าสำนักกลับข่มขู่อย่างไม่ลดละ “ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตสิ่งนี้มีความสัมพันธ์กับมนุษย์วานรหวาไหวหรือไม่ หากไม่มีคำสั่งของเจ้าสำนัก มิว่าผู้ใดก็ห้ามแตะต้องเป็นอันขาด”
“ไสหัวไป!” เหอผิ่นเชาไม่พูดพล่ามอีก เขาปล่อยพลังแก่นวิญญาณระดับเก้า สะเทือนจนศิษย์หอเจ้าสำนักกระเด็นลอยออกไปฝ่ามืออีกข้างหนึ่งก็จับแผงคอสัตว์บนศีรษะของเยี่ยนจื่อเสาทันทีเยี่ยนจื่อเสาไม่สามารถขยับตัวได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหลบหลีก เขาจึงถูกดึงทึ้งแผงคอสัตว์อีกครั้งอย่างไม่แปลกใจนัก ความเจ็บปวดที่ถูกถลกเนื้อหนังนั้น ก็แทรกซึมเข้าทุกอนูสัมผัสของเขาอีกครั้งอ้ากกแม้เยี่ยนจื่อเสาจะไม่อยากร้องโหยหวน แต่การตอบสนองต่ออาการเจ็บปวดขั้นสูงสุดนั้น ทำให้เขามิสามารถอดกลั้นไว้ได้เลยฮ่าๆๆ… เหอผิ่นเชาหัวเราะอย่างสะใจ “สะใจจริงๆ!” ผู้ใดจะคิดว่าชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ในตอนนั้น ลูกชายของเจ้าสำนักเยี่ยน กลับตกอับถึงขั้นปล่อยให้ผู้คนทำร้ายเช่นนี้ได้และการเริ่มลงมือก่อนของเหอผิ่นเชา ก็กระตุ้นให้ผู้ฝึกฌานส่วนหนึ่งที่อาจหาญต่างลงมือกับเยี่ยนจื่อเสา ไม่ว่าอย่างไร ก็โทษหมู่ปราชาไม่ได้มิใช่หรือ ถึงแม้ประมุขเยี่ยนจะไล่ตาม ข้างหน้าก็มีคนแบกรับไว้อยู่แล้วจากนั้น เสียงร้องโหยหวนอันเจ็บปวดของเยี่ยนจื่อเสาก็ดังไปทั่วทั้งบริเวณอย่างต่อเนื่อง เสียดแทงหัวใจของศิษย์หอเจ้าสำนักทั้งสี่นายยิ่งนัก แต่พวกเขา
