เยี่ยนชิงทุบตีคนแล้วยังก่นด่าอย่างโมโหว่า “ไอ้ลูกหมาตัวดี!ยามให้เจ้าแต่งงานกับเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เจ้าไม่อยากแต่งมิใช่หรือ เหตุใดจึงโผล่มาตอนนี้กัน! เจ้าคนไร้ยางอาย! เจอเมื่อใดข้าจะตีเมื่อนั้น!”“…” เหล่ายอดฝีมือแห่งหอเจ้าสำนักซับเหงื่อเล็กน้อยกลับไม่รู้สึกผวาแล้วและยังคิดว่าเจ้าสำนักของพวกเขาพูดถูก เจ้ากู้จ่างสื่อไร้ยางอายจริงๆ มิเช่นนั้นเหตุใดก่อนหน้านี้จึงคอยเกาะแกะคุณหนูใหญ่แต่กลับไม่ยอมสู่ขอเสียที เมื่อพบว่าตอนนี้คุณหนูใหญ่กลายเป็นนักปรุงยาก็รีบวิ่งแจ้นมาสู่ขอ แม้เพียงคืนเดียวยังอดใจรอไม่ไหวช่างเป็นผู้หวังผลประโยชน์เสียจริง! เป็นไอ้ลูกหมาจริงๆ ด้วย หน้าไม่อาย ถุย!“เจ้า…” ขบวนสู่ขอของกู้หยวนเหิงทำท่าจะแก้ตัวแต่ชุ่ยชุ่ยที่เข้ามามุงดูก็รีบพูดขึ้นว่า “คุณหนูใหญ่ของเราบอกแล้วว่านางจะไม่แต่ง เจ้าสำนักของเราพูดถูก เมื่อก่อนท่านไม่ยอมสู่ขอคุณหนูใหญ่ แต่เมื่อพบว่าคุณหนูใหญ่กลายเป็นนักปรุงยาก็รีบมาสู่ขอ ท่านทำเช่นนี้มิได้ รัง…รังแกคนเกินไปแล้ว”ประโยคสุดท้ายเป็นคำพูดจากใจของชุ่ยชุ่ย ถึงแม้นางจะพูดติดขัด แต่กลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง นางรู้สึกไม่ยุติธรรมจริงๆกับความเสียสละของคุณหนูใหญ่ที่เคยทำเพื่อเขา นางจึงจำเป็นต้องพูด
“นี่มัน แท้จริงแล้วกู้จ่างสื่อเป็นคนประเภทได้แล้วทิ้ง เขาจึงไม่ยอมสู่ขอกับศิษย์น้องจื่ออวี๋?! แต่ตอนนี้พบว่าศิษย์น้องจื่ออวี๋คือนักปรุงยาจึงได้กลับมาสู่ขอ?” เหล่าศิษย์ชายพลั
