นคิดว่าตนได้ยินความจริงอันน่าเหลือเชื่อเข้าแล้ว“ไม่ใช่หรอก หากเป็นเช่นนั้นจริงก็ดูน่าเกลียดเกินไปแล้ว…”เหล่าผู้ดูแลรู้สึกไม่อยากจะเชื่อนัก แต่เหมือนกับว่าความจริงจะเป็นเช่นนั้น คาดไม่ถึงเลยจริงๆ“ไม่จริง! พวกเจ้าพูดเพ้อเจ้อ!” เยี่ยนซาซาที่รีบเร่งมาถึงก็ตอบโต้กลับไปอย่างแค้นเคือง “กู้จ่างสื่อจะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร อันที่จริงเขาไม่ชอบเยี่ยนจื่ออวี๋เลย แต่เยี่ยนจื่ออวี๋หน้าไม่อายขึ้นเตียงเขาต่างหาก!”“แต่ว่า…” ผู้คนที่มุงอยู่คิดในใจ นัยน์ตาของพวกเขาเป็นประกายวิบวับ แม้แต่กู้จ่างสื่อเองก็ยังไม่โต้แย้งเลยหารู้ไม่ว่ากู้หยวนเหิงถูกตีจนมึนงงไปแล้ว ยังจะมีใจโต้แย้งอีกหรือ เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าในวันหนึ่งเยี่ยนจื่ออวี๋จะไม่ชอบเขา เขาจึงมั่นใจว่าการสู่ขอครั้งนี้จะไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน เพราะเขามาด้วยตนเองแล้ว!แต่แล้วเยี่ยนชิงก็ไล่เขาออกไปและยังถือไม้กวาดเดินออกจากหอเจ้าสำนักด้วยท่าทีจะไล่ตีเขาต่อ ทำเอาคนที่กู้หยวนเหิงพามาด้วยสะดุ้งโหยง “ไปกันเถอะ! รีบไปเร็ว! เจ้าสำนักเยี่ยนคนนี้เสียสติไปแล้ว!”
“ข้าจะตีพวกเจ้าไอ้ลูกหมา” เยี่ยนชิงวิ่งไล่ตีเขาทำเอาคนของกู้หยวนเหิงรีบแบกเขาขึ้นหลังและวิ่งจากไปอย่างฉับไวทันที“บัดซบจริงๆ!” เยี่ยนชิงยังคงก่นด่าไม่หยุด จากบิดาผู้บ้าคลั่งคนหนึ่งดูเป็นบิดาผู้รักลูกขึ้นมาทันที ทำให้ผู้คนไม่คิดว่าเขาเป็นฝ่ายผิดอันที่จริงก็ถูก ลูกสาวบ้านไหนถูกรังแกคนเป็นบิดาย่อมบันดาลโทสะ
