เขาเป็นผู้สูงศักดิ์เพียงนั้นคงไม่ใช่คนตื้นเขินเช่นนั้นหรอก…”เหล่าลูกศิษย์ที่มุ่งมายังหอเจ้าสำนัก แต่เดิมก็ไม่เชื่อข่าวลือมากนัก แต่เมื่อพวกเขามาถึงหอเจ้าสำนัก กลับพบว่าเป็นเรื่องจริงกู้หยวนเหิงมาสู่ขอจริงๆ ด้วย!“คุณหนูใหญ่…” ชุ่ยชุ่ยกระวนกระวายใจ นางไม่อยากให้คุณหนูใหญ่แต่งงานกับกู้จ่างสื่อ เพราะนางรู้สึกไม่ดีกับเขาเท่าไรนัก ราวกับว่าเขามักจะเอาเปรียบคุณหนูใหญ่ แต่นางก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ชอบกู้จ่างสื่อมากเยี่ยนอวี๋ได้ยินเรื่องนี้แล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเขาไม่ใช่พ่อของเสี่ยวเป่า”
“ท่านเป็นคนดีเช่นนี้ เขาไม่ยอมตัดใจง่ายๆ แน่นอนเจ้าค่ะ” เม่ยเอ๋อร์กลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ สำหรับนางแล้ว เหล่าบุรุษย่อมชอบคุณหนูใหญ่ กู้จ่างสื่อคนนี้อยากเป็นบิดาก็ไม่น่าแปลกเยี่ยนอวี๋สั่ง “ชุ่ยชุ่ย เจ้าไปบอกเขาทีว่าข้าไม่แต่ง”“เจ้าค่ะ!” ชุ่ยชุ่ยกำลังจะวิ่งออกไปอย่างกระตือรือร้น แต่แล้วก็นึกถึงข้อห้ามแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่ ไม่ดีหรอกเจ้าค่ะ กลับไปสำนักให้เจ้าสำนักจัดการเถิด” ตามธรรมเนียมไม่ควรมีการปฏิเสธการสู่ขอโดยฝ่ายหญิง“ก็ได้ เช่นนั้นเจ้าไปบอกเยี่ยนชิงที” เยี่ยนอวี๋ไม่ได้สนใจว่าจะปฏิเสธอย่างไร“อ้ะ!” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยส่งเสียงร้องไม่พอใจ กู้จ่างสื่อ? เขาจำได้คนเลว ต้องตี!เยี่ยนอวี๋กลับคิดว่าเขาไม่อยากให้นางปฏิเสธการแต่งงาน นางจึงถามด้วยความสงสัยว่า “เสี่ยวเป่าอยากให้เขาเป็นพ่อหรือ”“อ้ะ!” สิ
