ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าย่อมรู้ว่าอำนาจการปกครองของสำนักชางอู๋ตกอยู่ในมือของเจ้าสำนักอีกครั้งแล้วผู้อาวุโสรองก็ได้แต่ทอดถอนหายใจ พูดว่า “เยี่ยนชิง ในฐานะที่เจ้าเป็นเจ้าสำนัก เรื่องการรักษาสมดุลในสำนักเจ้าย่อมรู้อยู่แก่ใจบัดนี้ข้าเองก็ชรามากแล้ว”“ข้าน้อยเข้าใจดีขอรับ” เยี่ยนชิงขานตอบอย่างหนักแน่น ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงความตั้งใจเดิม
ผู้อาวุโสรองไม่กล่าวมากความอีก เขากลับไปเก็บตัวในหอผู้อาวุโสผู้ดูแลและศิษย์คนอื่นๆ ที่อยู่ในวิหารปรุงยาทยอยแยกย้ายกันไปเหลือเพียงประมุขหอสองสามคนเยี่ยนชิงกลับไม่สนใจพวกเขา เขาจูงมือเยี่ยนอวี๋ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เรากลับบ้านกันเถอะ”“เอ่อ…” ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลรีบพูดขึ้นว่า “ท่านเจ้าสำนัก คืนนี้ข้าไปหาท่านได้หรือไม่”“ข้าน้อยด้วย!” ประมุขแห่งหอโอสถรีบเสนอตัวร่วมด้วยประมุขแห่งหอราชทัณฑ์กลับประสานมือพูดว่า “ที่ผ่านมาข้าน้อยปฏิบัติหน้าที่ตามกฎระเบียบตลอด หากผิดพลาดประการใดได้โปรดท่านเจ้าสำนักอภัยด้วย”เมื่อกล่าวจบเขาจึงหันหลังเดินจากไปถือว่าเป็นการชี้แจงการปฏิบัติงานก่อนหน้านี้ของหอราชทัณฑ์“อ้ะ?” เจ้าตัวน้อยไม่พอใจกับการที่จู่ๆ ผู้คนก็หายกันไปหมดเขายังเล่นไม่พอเลยเยี่ยนชิงกลับเข้าใจผิด พูดขึ้นว่า “พวกเจ้าสองคนยังมีหน้ามารบกวนวันครอบครัวของข้าอีกรึ”
“…” ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลอยากตอบว่า ไม่มีอะไรต้องเกรงใจเสียหน่อยประมุขแห่งหอโอสถกล่าวอย่างมียางอายว่า “พวกข้
