าสองคนคิดไม่รอบคอบเอง เช่นนั้นข้าและประมุขจ่านจะหาเวลาอื่นไปเยี่ยมเยียน”“ประมุขแห่งหอโอสถช่วยตรวจสอบให้แน่ชัดเสียก่อนดีกว่าว่ามือสังหารเมื่อครู่นี้กบดานอยู่ในหอโอสถของเจ้าได้อย่างไร” เยี่ยนชิงพูออย่างไม่เป็นมิตรนักประมุขแห่งหอโอสถแสดงสีหน้าลำบากใจทำได้เพียงพยักหน้าทั้งๆ ที่รู้ว่าเรื่องนี้ตรวจสอบยาก อีกทั้ง…เยี่ยนชิงกลับไม่สนใจเขา “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เราไปกันเถอะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดิ้น ต้องการบอกว่าเขาไม่อยากกลับไป ยังอยากเดินเล่นต่อปฏิกิริยาโต้ตอบของเจ้าตัวเล็ก ทำให้เยี่ยนชิงรู้สึกอยากอุ้มเขาเข้ามาในอ้อมอก “ฮ่าๆๆๆ เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเจ้าหมอนี่จะชอบท่านปู่คนนี้มากเลยล่ะ”“ไม่ใช่หรอก” เยี่ยนอวี๋เอ่ยขึ้นไม่ให้เยี่ยนชิงอุ้ม “เสี่ยวเป่ายังอยากเล่นต่อเจ้าค่ะ”
“…” เยี่ยนชิงที่ถูกปฏิเสธลูบจมูกเล็กน้อยแล้วพูดอย่างหน้าด้านๆว่า “ข้าไม่สน! อย่างไรเสี่ยวเป่าก็ชอบข้า ลูก…ให้พ่ออุ้มเขาหน่อยเถอะ!”“ท่านพ่อไหวแน่หรือ” เยี่ยนอวี๋กอดลูกชายสุดที่รักไว้แน่นกว่าเดิม“พ่อไหว!” เยี่ยนชิงรีบตอบ “เมื่อครั้งเจ้ายังเป็นเด็กพ่อเป็นคนเช็ดปัสสาวะเช็ดอุจจาระให้เจ้าเชียวนะ! ไม่เคยให้ผู้ใดดูแลแทนเลยไม่เชื่อเจ้าถามพวกเขาดูสิ!”เยี่ยนชิงที่ภาคภูมิมองไปที่ลูกน้องของตนด้วยความน่าเกรงขาม“…” เหล่ายอดฝีมือของสำนักประมุขหมดคำพูด พวกเขาอยากจะบอกว่านี่ไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่น่าภาคภูมิใจมากนัก แต่พวกเขาก็ยังคงพยักหน้าอย่างจริงใจเย
