เสียงภายในวิหารเงียบลงครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงร้องไห้ฟูมฟายของเยี่ยนชิง บรรยากาศชวนอึดอัด“อะแฮ่ม” ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลอดส่งเสียงสะกิดไม่ได้ แต่จิตใจเยี่ยนชิงถูกกระทบกระเทือนมากเกินไปและยังคงตกใจอยู่ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลกระแอมไออีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม จนแทบจะไอเป็นเลือดออกมาแล้ว…เยี่ยนชิงยังคงไม่สนใจเขาประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาล “…”ผู้อาวุโสรองจึงเรียกเขาอย่างอึดอัด แต่ก็ไม่เสียมารยาทว่า “เยี่ยนชิง”…เยี่ยนชิงยังคงไม่ได้ยินเยี่ยนอวี๋พลันรู้สึกเก้อเขิน นางไม่เคยถูกผู้ใดสวมกอดเช่นนี้มาก่อน นางพูดปลอบพลางรู้สึกขนหัวลุกว่า “พอแล้ว ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ”“พ่อขอดูเอง” เยี่ยนชิงไม่เชื่อ เขาเช็ดน ้าตาพลางกำข้อมือของลูกสาวไว้เยี่ยนอวี๋รีบหดมือกลับไปตามสัญชาตญาณ
เยี่ยนชิงน ้าตาไหลลงมาอีกครั้ง “พ่อว่าแล้วต้องเป็นอะไรแน่ๆ!”“ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ!” เยี่ยนอวี๋ปวดศีรษะ“ไม่เป็นไร แล้วเหตุใดจึงไม่ให้พ่อดูเล่า” เมื่อเยี่ยนชิงคิดว่า ลูกสาวของตนอาจถูกรังแกข่มเหงในช่วงที่เขาไม่อยู่ในสำนักจนมีอาการไม่ดีเช่นนี้ น ้าตาของเขาก็ไหลพรากอีกครั้งเยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นแล้วก็ร้อนรน “อ้ะเนะ!”“แล้วก็หลานชายของข้า!” เมื่อเยี่ยนชิงเห็นใบหน้าสีชมพูระเรื่อของหลานชายก็เชื่อว่าหลานชายตัวร้อนเพราะถูกรังแกมาแน่ๆ มิเช่นนั้นหน้าจะแดงเช่นนี้ได้อย่างไร“ก็ได้ๆ ดูเลยเจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋ยอมแพ้เยี่ยนชิงตาแดงก ่ามือจับชีพจ
