ระบบจะหยุดทำงานและทำลายตัวเอง
…
“หุ่นเชิด?”
จางอวิ๋นพึมพำเสียงเบา
กึก!
ราวกับสัมผัสได้ถึงผู้บุกรุก หุ่นเชิดชุดดำเงยหน้าขึ้นทันควัน ภายในเบ้าตาที่กลวงโบ๋พลันปรากฏเปลวไฟสีเขียวมรกตลุกโชน จิตสังหารเย็นเยียบพุ่งล็อกเป้ามาที่พวกเขาทั้งสาม
“ฆ่า!”
เสียงคำรามแหบพร่าดุจโลหะเสียดสีดังลอดไรฟัน หุ่นเชิดชักดาบเหล็กกล้าออกจากอก ก่อนจะพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วปานสายฟ้า
“พวกเจ้าถอยไป!”
จางอวิ๋นตวาดสั่ง ร่างกายเคลื่อนไหววูบวาบด้วย ‘ย่างก้าวชิงหยวน’ พลิ้วกายหลบคมดาบสังหารได้อย่างงดงามดุจใบไม้ล้อลม ก่อนจะสวนหมัดขวาตรงเข้าใส่หน้าผากของมันอย่างแม่นยำ
เปรี้ยง!
พลังปราณระเบิดออกรุนแรง ศีรษะเหล็กทมิฬยุบตัวลงก่อนจะระเบิดกระจุย แกนผลึกที่ฝังอยู่ภายในแหลกละเอียดเป็นผุยผงในหมัดเดียว
ร่างไร้หัวของหุ่นเชิดชะงักค้าง เสียงกลไกภายในดัง กึกกัก ก่อนจะทรุดฮวบลงกองกับพื้น กลายเป็นเพียงกองเศษเหล็กไร้ค่าในพริบตา
“ท่านอาจารย์… นี่มัน…”
สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งที่เพิ่งตั้งสติได้ ต่างมองดูฉากตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะกะพริบตา
“ก็แค่หุ่นเชิดเฝ้าประตู”
จางอวิ๋นกล่าวเสียงเรียบ พลางปัดฝุ่นที่มือ “ดูเหมือนจะเป
