ยิ่งก้าวเดินลึกเข้าไป แสงสว่างรอบกายก็ยิ่งถูกความมืดมิดกลืนกิน
ในความเงียบสงัด แว่วเสียง ฟ่อ… คล้ายอสรพิษขู่คำราม ผสานกับเสียง จี๊ดๆ ของสัตว์ฟันแทะที่ดังสะท้อนมาจากส่วนลึกของถ้ำ
ยิ่งเดินหน้า เสียงเหล่านี้ก็ยิ่งดังระงม บรรยากาศรอบด้านกดดันหนักอึ้งราวกับมีหินผาทับอก
จางอวิ๋นเดินนำด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่วงท่าสง่างามดุจเดินชมสวน
ทว่าลูกศิษย์สองคนด้านหลังกลับเริ่มตัวเกร็ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
โดยเฉพาะอู๋เสี่ยวพั่ง ขาสั่นระริกจนแทบก้าวไม่ออก เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเสียงสั่น “ทะ… ท่านอาจารย์ พวกเราถอยกันก่อนดีไหมขอรับ? ถ้ำนี้มันดู… วังเวงพิกล…”
“เป็นผู้ฝึกตน แต่ใจเสาะเป็นปลาซิวแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน!”
จางอวิ๋นดุเสียงเข้ม ก่อนจะสะบัดมือเรียกคบเพลิงออกมาจากแหวนมิติแล้วจุดไฟ
พรึ่บ!
เปลวไฟสีส้มสว่างวาบ ขับไล่ความมืดมิดรอบกายให้ถอยร่นไป
ความสว่างช่วยชะล้างความหวาดกลัวในใจของอู๋เสี่ยวพั่งลงไปได้บ้าง
“ตามมาให้ชิด ระวังตัวด้วย!”
จางอวิ๋นสั่งกำชับ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งรีบกระชับอาวุธในมือ ก้าวเท้าตามไปติดๆ ไม่กล้าห่างแม้แต่ก้าวเดียว
จี๊ด จี๊ด จี๊ด จี๊ด——!!
เดินไปได้เพียงไม่กี่อึดใจ เสียงร้
