อวี๋ที่ยังคงสบายอกสบายใจภายใต้สายตาทุกคู่ นางยื่นมือออกไปจับยาพยัคฆ์สีแดงอำพันตรงหน้าในขณะที่อุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมอกฟิ้ว! ทันใดนั้นเองแสงเย็นวาบพุ่งตรงมาที่เยี่ยนอวี๋ผู้อาวุโสรองไม่คิดเลยว่าจะมีคนลอบสังหารสมบัติล ้าค่าของสำนักอย่างเยี่ยนจื่ออวี๋ต่อหน้าต่อตาเขาได้เม่ยเอ๋อร์สกัดลำแสงนั้นได้ทันที จากนั้นก็ปล่อยพลังสังหารออกไปที่มุมมืดมุมหนึ่งในวิหาร “ตายซะ!”ปัง! บริเวณที่ถูกลำแสงพุ่งเข้าใส่ กำแพงทะลายกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที แรงสะเทือนทำให้ผู้คนรอบบริเวณกระอักเลือดนัยน์ตาเม่ยเอ๋อร์เคร่งขรึม เพราะนางมีไหวพริบดีกว่าคนอื่น นางจึงรู้ว่าพลังที่ปล่อยออกไปไม่โดนมือสังหาร รีบมองขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!” เสียงคำรามอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานของเยี่ยนชิง ในขณะนั้นเองเขาก็ใช้เสียงคำรามอันแข็งแกร่งนี้โจมตีเข้ากับมือสังหารไวกว่าเม่ยเอ๋อร์ไปก้าวหนึ่งได้เสียก่อนจากนั้น…เม่ยเอ๋อร์โมโห!อึก!
มือสังหารที่ถูกตัดเนื้อไป ตับไตไส้พุงก็ถูกเสียงคำรามทำลายจนแหลกละเอียด เศษเนื้อเหล่านั้นปะปนไปด้วยเลือดสดและทะลักออกมาจากทวารทั้งเจ็ดของเขาอย่างน่าสะพรึงกลัวนอกจากนี้พลังการตัดเฉือนเนื้อดุจอสุรกายยังปะทะกับคลื่นเสียงอันทรงพลังและโหดเหี้ยมบดบี้มือสังหารคนนั้นจนกลายเป็นผุยผงในทันที ไม่เหลือแม้แต่เลือด“เยี่ยม” เยี่ยนอวี๋พึงพอใจนัก นางและเสี่ยวเป่าไม่ถูกเลือดกระเด็นใส่เลยแม้แต่น้อย ยังคงสะอาดสะอ้านอยู่แต่เม่ยเ
