อ๋อร์ไม่พอใจนัก นางจ้องเขม็งไปที่นอกวิหารด้วยความโมโห เพราะแท้จริงแล้วนางจัดการด้วยตัวคนเดียวได้และสามารถจัดการได้เรียบร้อยเช่นกัน“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!” เยี่ยนชิงที่เดินจ ้าอ้าวเข้ามาในวิหารไม่ทันสังเกตเห็นความอาฆาตของเม่ยเอ๋อร์ ในดวงตาดั่งพยัคฆ์คู่นั้นของเขามีเพียงลูกสาวของเขาคนเดียวเท่านั้น ไม่มีผู้ใดในสายตาอีกเยี่ยนอวี๋มองไปตามเสียงบังเอิญสบเข้ากับดวงตาพยัคฆ์ของเยี่ยนชิงที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ความโมโห ความกระวนกระวายความเจ็บปวดและความดีใจผสมปนเปไปหมด“ท่านเจ้าสำนัก!”ผู้คนในวิหารจำเยี่ยนชิงได้
“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!” เยี่ยนชิงเดินจ ้าอ้าวไปตรงหน้าลูกสาวแล้วโผเข้ากอดลูกสาวและหลานชายน้อยอย่างแน่นหนาอย่างระมัดระวัง“อ้ะ!” เจ้าตัวน้อยส่งเสียงร้องขึ้นเยี่ยนอวี๋ตัวเกร็งนางขัดขืนการโอบกอดโดยสัญชาตญาณ“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ พ่อมาช้าไป” เยี่ยนชิงน ้าตาไหลพราก แปะแปะ น ้าตาหยดลงบนลำคอของเยี่ยนอวี๋ และไหลหยดลงบนใบหน้าของเยี่ยนเสี่ยวเป่า“หืม?” เยี่ยนอวี๋นิ่งงันร่างกายของเยี่ยนอวี๋แข็งทื่อกว่าเดิม แต่นางก็ไม่ได้ผลักเยี่ยนชิงออกไป เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…” เยี่ยนชิงกลัวมาก เขามิอาจจินตนาการได้เลยมือสังหารคนนั้นอยู่ใกล้เพียงเหนือศีรษะของลูกสาวสุดที่รักของเขาเท่านั้น น่าใจหายนัก! เยี่ยนอวี๋ที่ถูกกอดร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง นางจึง…จึงยกมือขึ้นและตบหลังบิดาท่านนี้ของนางเบาๆ “ข้าไม่เป็นไร อย่าได้
