…เวลาหนึ่งถ้วยชาผ่านไปวิหารปรุงยาอันกว้างใหญ่ก็คลาคล ่าไปด้วยผู้คน มีเพียงหออัญเชิญเท่านั้นที่ไม่มีผู้ใดมา เนื่องจากท่านประมุขหอกำลังเก็บตัวจึงไม่สามารถเรียกคนของหออัญเชิญมาได้ส่วนเหล่าลูกศิษย์ของหอต่างๆ ที่อยู่ในวิหารทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้วต่างก็กำลังวิพากวิจารณ์กันระเบ็งเซ็งแซ่“เริ่มเลยเถิด” ผู้อาวุโสรองเอ่ยขึ้น คนทั้งวิหารจึงสงบลงทุกคนมองไปข้างบนพร้อมกัน พบเพียงเยี่ยนอวี๋กำลังอุ้มทารกที่ห่อด้วยผ้าห่อตัวเดินไปทางหม้อยาใบมโหฬารที่อยู่ตรงกลางวิหารทุกคนมองการกระทำอัน ‘ทะลึ่ง’ ของนางอย่างตะลึงงัน ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลตกตะลึงยิ่งกว่า เขาถามขึ้นว่า “นังหนูอวี๋ เจ้า…จะอุ้มตัวน้อยไปปรุงยาด้วยอย่างนั้นหรือ”“อืม” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า ทุกคนพลันรู้สึกเหมือนกำลังดูการละเล่นของเด็กน้อย คนจำนวนไม่น้อยต่างพากันคิดว่าคงได้ดูละครไร้สาระอีกแล้วผู้อาวุโสรองบัญชาเสียงขรึม “ท่านประมุขหอโอสถ เปิดหม้อยา”
ท่านประมุขหอโอสถเปิดหม้อยาตามคำสั่ง กลิ่นยาหอมตลบอบอวลลอยออกมาจากหม้อยาสีดำสนิทขนาดสูงสามคนกว้างสิบคนกอด กลิ่นนั้นช่างน่าหลงใหลเมามายพรึ่บ…หลังจุดไฟบนหม้อยา ไฟสีแดงอำพันก็ลุกในทันทีราวกับสิ่งมีชีวิตตัวน้อยตื่นเต้น ร่างของเขาดิ้นและส่งเสียงอ้อแอ้อีกครั้งเยี่ยนอวี๋ก้มศีรษะลงไปหอมแก้มเขา มืออีกข้างหนึ่งก็เลือกสมุนไพรยาพยัคฆ์เม็ดหนึ่งออกมาอย่างไม่สนใจนัก “เข้า”ฟุบ!สมุนไพรตกเข้าไปในหม้อทีละเม็ดตามคำสั่
