งอย่างเป็นระเบียบฝูงชนที่คิดว่ามาดูละครไร้สาระตกตะลึงกับท่าทางคล่องแคล่วชำนาญของนางจนต้องอ้าปากค้างและเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาราวกับเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกอย่างไรอย่างนั้นนี่มัน…“เรื่องอะไรกัน” เยี่ยนอู้ชะงักผู้อาวุโสรองพยักหน้าเล็กน้อยอย่างคนรู้ล่วงหน้าแล้ว “ดูท่าแล้วนังหนูเยี่ยนจะเป็นนักปรุงยาจริงๆ”
ท่านประมุขหอโอสถกลับตื่นตกใจนัก “แต่ แต่วิธีการปรุงยาเช่นนี้มิใช่ธรรมเนียมปฏิบัติของสำนักข้า นี่มันสืบทอดจากสำนักหมอหลวง!”เยี่ยนอู้ตาเหลือกตาพองแล้วนึกถึงรถม้าคันหรูที่ผู้อาวุโสรองบอกเขาไม่เพียงแต่เขาที่นึกขึ้นได้ ผู้อาวุโสเก้าก็นึกขึ้นได้เช่นกัน เขายังนึกขึ้นได้ด้วยว่ารถม้าคันนั้นมาจากที่ใด “ตามตำนานเล่าขาน ในศักราชหยวนคัง จักรพรรดิหยวนคังได้สร้างรถม้าสิบแปดคันมอบให้สำนักหมอหลวงเพื่อใช้เป็นพาหนะขนย้ายพืชสมุนไพรล ้าค่าและแร่ธาตุหายากอันมีชื่อเรียกว่า…วิหคสุริยัน”“?”ทุกคนตะลึงงัน เพราะผู้คนในนั้นต่างไม่เคยพบเห็นรถม้าหรูคันนั้นผู้อาวุโสรองกล่าวอย่างมั่นใจว่า “เป็นไปตามคาด นังหนูอวี๋เป็นผู้สืบทอดของสำนักหมอหลวงแห่งราชสำนักจริงๆ ด้วย”“ว่าอย่างไรนะ!”วิหารปรุงยาโกลาหลขึ้น!เยี่ยนอู้โมโหเลือดขึ้นหน้า “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้แน่นอน!ข้าไม่เชื่อ!” หลานสาวคนนี้ของเขาไร้พลังตั้งแต่กำเนิดมิใช่หรือ!
แต่แท้จริงแล้ว“แยก” เยี่ยนอวี๋ใช้พลังจิต สมุนไพรที่เข้าไปในหม้อแล้วกระจายตัวออกเป็นหย
