กปรุงยาผู้มีพรสวรรค์ล ้าเลิศ!”ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลยังคงยืนหยัดดังเดิม “รถม้าวิหคสุริยันก็มีเพียงสำนักหมอหลวงเท่านั้นที่ได้ครอบครอง”“เกรงว่าจะมาจากที่ใดก็มิอาจรู้ได้” ผู้อาวุโสเก้าเย้ยหยันเยี่ยนอู้ตั้งสติได้ “ใช่แล้ว! หากนังหนูคนนี้เป็นศิษย์ของสำนักหมอหลวงจริงๆ เหตุใดสำนักหมอหลวงจึงมิได้ส่งสาส์นให้กับสำนักข้า ฎีกาแต่งตั้งก็ไม่มี!”
แต่แล้ว จู่ๆ ผู้อาวุโสรองก็ลุกพรวด ทำเอาทุกคนตกใจ เขาจ้องเขม็งไปที่จุดศูนย์กลางของวิหารปรุงยาแล้วมองเยี่ยนอวี๋ที่กำลังปรุงยาอยู่เพราะว่าเยี่ยนอวี๋ในบัดนี้ กำลังส่งพลังจิตไปที่สวนสมุนไพรที่ปลูกหญ้าสมุนไพรเทียนหลิงอยู่“มา” เยี่ยนอวี๋ส่งพลังจิตอีกครั้ง ชั่วขณะที่มือเรียวงามนั้นผายออกไปก็ดึงยันต์อักษรรูนสายยาวออกมากด้วย กลิ่นอายหญ้าสมุนไพรเทียนหลิงโชยอบอวลออกมาทันทีพลังสีเขียวอ่อนกลุ่มหนึ่งพุ่งตรงจากสวนสมุนไพรตรงนั้นไปยังหม้อยาที่อยู่ตรงหน้าเยี่ยนอวี๋ต่อหน้าทุกคนราวกับดวงดาวที่ตัดผ่านท้องฟ้าปานนั้น!ฟิ้ว!ทุกคนในหอโอสถลุกพรวด พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังของหญ้าสมุนไพรเทียนหลิง แต่ในสำนักไม่มีสมุนไพรเทียนหลิงเลยแม้ต้นเดียว“นี่มัน…” ในหอโอสถที่สับสนอลหม่าน ทุกคนเหม่อมองหญ้าสมุนไพรชิงหมังที่ตกลงไปในหม้อยาจนนิ่งงันไป
