่งนึ่งออกจากเตาอย่างไรอย่างนั้น“…” ชุ่ยชุ่ยหน้าเหวอ
เม่ยเอ๋อร์เผยรอยยิ้มอย่างหาดูได้ยาก “คุณชายน้อยฉลาดปราดเปรื่องเสียจริงเจ้าค่ะ”เยี่ยนอวี๋พยักหน้าอมยิ้ม แล้วหอมแก้มซาลาเปานุ่มนิ่มตรงหน้าอย่างอดใจไม่ไหว โดยไม่ทันสังเกตเห็นท่านประมุขแห่งหอโอสถที่กำลังเดินเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าเข้มขรึมเลยประมุขแห่งหอโอสถเองก็ไม่สนใจนางนัก เขาหันไปต้อนรับผู้อาวุโสและคนอื่นๆ แล้วถามขึ้นว่า “ทุกท่านจู่ๆ เดินทางมายังที่นี่ต้องการจะปรุงยาพยัคฆ์ที่หอโอสถอย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้ว ที่นี่มีอุปกรณ์เพียบพร้อมไม่ต้องเสียแรงตระเตรียมมากมาย” ผู้อาวุโสรองชี้แจง แต่ไม่ได้อธิบายว่าเหตุใดจึงไม่ได้ส่งคนมาแจ้งหอโอสถก่อนท่านประมุขหอกลับแสดงท่าทีลังเล ผู้อาวุโสรองถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “หรือว่าจะเป็นการลำบากหอโอสถ”“มิลำบากๆ” ประมุขแห่งหอโอสถไม่ลังเลอีก เขาอธิบายว่า “พูดถึงก็แปลกประหลาดนัก ข้าเองก็กลับมาหอโอสถเพื่อรับสมุนไพรที่ต้องใช้ปรุงยาพยัคฆ์ แต่เมื่อครู่นี้เพิ่งพบว่าหญ้าสมุนไพรเทียนหลิงที่จำเป็นต้องใช้สำหรับปรุงยาทุกชนิดเหี่ยวเฉาไปหมดสิ้นแล้ว”
