ผู้อาวุโสรองโยนความผิดที่เยี่ยนอู้ปรักปรำเยี่ยนชิงไว้ก่อนหน้านี้ให้กับเยี่ยนอวี๋ราวกับกลัวว่าเยี่ยนอวี๋จะปฏิเสธอย่างไรอย่างนั้น เขาพูดหยั่งเชิงว่า “พอเจ้าตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เจ้าก็ควรชี้แจงเสียเล็กน้อย”ผู้อาวุโสเก้าและเยี่ยนอู้ประหลาดใจ ต่างรู้สึกว่าคำพูดของผู้อาวุโสรองผิดปกติดูเหมือนกำลังอธิบายบางอย่าง!?ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลก็สัมผัสถึงท่าทีผิดปกติของผู้อาวุโสรองที่ผันเปลี่ยนได้อย่างชัดเจน แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ทว่าเขาก็ไม่รีรอที่จะพูดสำทับว่า “ใช่แล้ว! ในเมื่อพวกเขาไม่เชื่อ นังหนูอวี๋ลองแสดงต่อหน้าพวกเขาสิ!”“ข้าขอคัดค้าน!” เยี่ยนอู้รู้สึกพิกลนัก เมื่อครู่นี้ผู้อาวุโสรองยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่เลย! เหตุใดจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้เล่าผู้อาวุโสเก้าก็คัดค้านสุดกำลังเช่นกัน “พี่รอง นี่ไม่ใช่รังแต่จะสร้างปัญหาหรือ”ผู้อาวุโสรองไม่เห็นคนรอบตัวอยู่ในสายตา ดวงตาเฉี่ยวดั่งเหยี่ยวคู่นั้นของเขาเอาแต่จ้องเยี่ยนอวี๋ มือที่อยู่ใต้แขนเสื้อคู่นั้นก็กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด…เจ้าพวกโง่!“ได้” เยี่ยนอวี๋ยินยอม
ผู้อาวุโสรองคลายหมัดในทันใด ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลโล่งอก “ฮ่าๆๆ เช่นนั้นก็ตามนี้ เมื่อถึงยามนั้นจงทำให้คนที่ไม่เชื่อเจ้าร้องไห้ไปเลย!”“เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี!” ผู้อาวุโสเก้าโมโหจนตาถลนราวกับกบตาโตตัวหนึ่ง “พี่รอง! ท่านจัดการเช่นนี้ได้อย่างไร นี่มันเรื่องเหลวไหลชัดๆ!”“ข้าตัดสินใจแล้ว แม้นั
