กู้หยวนเหิง “…”เหตุใดจึงรู้สึกว่าน้องจื่ออวี๋ไม่เหมือนเดิม“หืม…” เหล่าปราชาน้อยใหญ่ของหอเจ้าสำนักรู้เพียงว่าคุณหนูใหญ่เยี่ยนยังคงเป็นคุณหนูใหญ่เยี่ยนคนเดิม นางยังคงมั่นใจและโอหังเช่นเดิม“ยังไม่ไปอีกรึ” เยี่ยนอวี๋เหลือบมองจางสุยชุนและคนอื่นๆ ที่ยังไม่ไปไหน นางพูดขึ้นอย่างรำคาญ จากนั้นก็อุ้มสิ่งมีชีวิตตัวน้อยเข้าไปในห้อง เขาหงุดหงิดและแกล้งหลับไป เพราะไม่ชอบเล่นกับคนนอกเหล่าคนจากหอราชทัณฑ์ต่างสับสนมึนงง “ท่านสุยชุน ทำอย่างไรดีขอรับ” พวกเขาต้องสังหารสาวใช้ชุดดำคนนั้นแล้วพาคุณหนูใหญ่เยี่ยนไปมิใช่หรือจางสุยชุนโมโหจนหน้าบูดบึ้ง แต่เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว ถึงแม้เขายังคงยืนหยัดที่จะฆ่าสาวใช้ชุดดำคนนั้น แต่ก็รู้สึกแปลกประหลาดอยู่ดี จึงทำได้เพียงตะคอกอย่างโมโหว่า “กลับ!”ขบวนคนจากหอราชทัณฑ์มาอย่างเกรียงไกร แต่กลับอย่างลูกแกะหลงทาง เพียงเวลาหนึ่งถ้วยชาก็ทำเอาผู้คนน้อยใหญ่ของหอเจ้าสำนักงงงันเช่นกัน
กู้หยวนเหิงยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าแสดงความซับซ้อน เขาค้นพบว่าตั้งแต่ต้นจนจบเยี่ยนจื่ออวี๋ตั้งใจมองเขาเพียงตอนแรกสุดเท่านั้นหลังจากนั้นก็ไม่มองเขาอีกเลย นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน…ในขณะที่กู้หยวนเหิงใจลอย จางสุยชุนก็กลับไปรายงานเหล่าผู้อาวุโสแล้วว่าเยี่ยนจื่ออวี๋บอกว่าให้ผู้อาวุโสทั้งหลายไปหานางผู้อาวุโสรองคิดว่ามีลับลมคมใน เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดงลุกพรวดแล้วพูดว่า “ในเมื่อนังหนูนั่นไม่รู้เรื่อ
