ม่เคยพบเจอคนหน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน “เจ้าจอมโกหกหยิ่งผยอง! หรือเจ้าจะบอกว่า ยาพยัคฆ์ที่สำนักหมอหลวงราชวงศ์แห่งต้าซย่าปรุงขึ้นมานั้นสู้ฝีมือเจ้าไม่ได้”“แน่นอน” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า“เจ้า…” เยี่ยนอู้ไม่เคยพบเจอสวะไร้สมองเช่นนี้มาก่อน!ฮ่าๆๆ! ผู้อาวุโสเก้าตั้งสติได้ “พี่รอง ยังต้องพูดอะไรอีกหรือ จับนังหนูคนนี้ลงนรกซะ และไล่เยี่ยนชิงออกจากตำแหน่งเจ้าสำนักเสียก็!เล่นเหลวไหลอะไรกันอยู่”ผู้อาวุโสรองหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง แสดงให้เห็นว่าเขาโมโหไม่เบา แต่แล้วหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรถม้างามวิจิตรคันหนึ่งจอดอยู่ในเรือน“!” ดวงตาของผู้อาวุโสรองเบิกกว้าง “นั่นมัน…” ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เขาก็หันไปมองเยี่ยนอวี๋ และรีบเสนอขึ้นด้วยสีหน้าที่มิอาจคาดเดาได้ “ในเมื่อเจ้าเป็นคนปรุงยาตัวนี้ เช่นนั้นลองปรุงต่อหน้าทุกคนสิ จะได้ไร้คำครหา”
