ใช่คุณหนูใหญ่ของเราไม่ไปเจ้าค่ะ แต่เป็นเพราะตั้งแต่ที่คุณชายน้อยกำเนิด ก็มีบางอย่างผิดปกติไป จนเพิ่งจะเปล่งเสียงได้วันนี้ คุณหนูใหญ่กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ จึงไปไม่ได้เจ้าค่ะ ผู้อาวุโสได้โปรดให้อภัยด้วย”“เช่นนี้นี่เอง!” ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลรีบพูดต่อ “ผู้อาวุโสรอง ท่านดูสิ ข้าบอกแล้วเป็นเพราะนังหนูอวี๋มีธุระจึงมามิได้”
เยี่ยนอู้โมโหจนสีหน้าเหยเก ผู้อาวุโสเก้ามีไหวพริบว่องไวนัก“หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงไม่ให้คนแจ้งกลับ กล้าดีอย่างไรเรียกข้ามา”“ไม่…” ชุ่ยชุ่ยกำลังจะอธิบายเยี่ยนอวี๋กลับพูดขึ้นว่า “ทุกท่านมีธุระกับข้าแล้วมาพบข้าเองไม่ถูกตรงไหนหรือ”ผู้อาวุโสเก้ากลืนน ้าลายอึกหนึ่ง เขาไม่เคยพบเจอผู้ดีสูงส่งแต่ต ่าช้า มีตาหามีแววไม่เช่นนี้ จะตายอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก! ช่างน่าโมโหจริงๆ!ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก “นังหนูอวี๋เจ้า…”“เสี่ยวจ่าน หุบปากซะ” ผู้อาวุโสรองสูดหายใจเข้าลึก จ้องไปที่เยี่ยนจื่ออวี๋ แล้วพูดเสียงขรึมว่า “ยาพยัคฆ์นั่น พ่อเจ้าให้เจ้าหรือ”“ไม่ใช่” เยี่ยนอวี๋ตอบ“โกหก!” เยี่ยนอู้ตวาด “หากไม่ใช่พ่อเจ้าให้เจ้า เด็กอย่างเจ้าจะได้ยาพยัคฆ์จากที่ใดกัน นี่มันต้องเป็นสมบัติของสำนักแน่นอน”เยี่ยนอวี๋มองเยี่ยนอู้ด้วยสีหน้าดูแคลน “หากจะค้นหาตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์ต้าซย่ามา ก็มิสามารถหายาพยัคฆ์ชั้นนี้เม็ดที่สองได้ แล้วสำนักชางอู๋จะได้มากจากที่ใดกัน”
“เจ้า…” เยี่ยนอู้ไ
