ได้รู้สึกเคอะเขิน ในใจกลับรู้สึกทำไม่ลง เพียงเพราะหญิงงามช่างงดงามยิ่งนัก แต่เขาก็ทำอะไรมิได้“หืม?” เยี่ยนอวี๋เพิ่งพบว่าในเรือนเต็มไปด้วยผู้คน นางพูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “บอกแล้วว่าไม่ไป เหตุใดเจ้าถึงยังไม่กลับไปรายงานเล่า”
“ข้าน้อย…ข้า…” จางสุยชุนที่เกือบคล้อยตาม พลันหน้าแดงแล้วรีบพูดใหม่ว่า “ท่านอาวุโสมีคำสั่ง ต้องพาท่านไปให้จงได้”“มีธุระอย่างนั้นหรือ” เยี่ยนอวี๋ถามกลับ“มีธุระขอรับ” จางสุยชุนยังคงคล้อยตามไปอยู่ดี ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาไม่จำเป็นต้องตอบเลย เพียงแค่พานางไปก็เป็นพอ!“เช่นนั้นเจ้าไปเรียกพวกเขามา ข้าต้องอยู่เฝ้าลูกชายของข้า”เยี่ยนอวี๋พูดอย่างตรงไปตรงมา นี่คือความในใจของนาง เพราะตอนนี้นางก็ยุ่งมาก ยุ่งกับการเล่นกับลูกชายน่ะจางสุยชุน “???”นี่มันแปลกๆ อย่างไรไม่รู้!
