ี้แน่กู้หยวนเหิงถอนหายใจแล้วพูดโน้มน้าวว่า “จื่ออวี๋ เจ้าอย่าเอาแต่ใจเลย เชื่อฟังข้าแล้วตามไปเสียหน่อยเถิด” แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เขากลับถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อแสดงท่าทีว่าเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องภายในของสำนักชางอู๋อย่างแน่นอนเยี่ยนอวี๋ผู้ซึ่งถึงอย่างไรก็ไม่สนใจสถานการณ์รอบตัว นางไม่เพียงแต่ไม่สนใจกู้หยวนเหิงเท่านั้น แต่ยังคงหยอกเล่นกับเด็กน้อยในอ้อมอกอย่างตั้งอกตั้งใจ นางเพียงแค่ต้องการเห็นเด็กน้อยหัวเราะอีกครั้งเท่านั้นในขณะที่หยอกเล่นจนเจ้าเด็กน้อยดูเหมือนทั้งเขินอายและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน จากนั้นเขาก็มุดตัวลงไปในผ้าห่อตัวและนอนหลับไปอย่างไม่พอใจ…
ฮ่าๆ… เยี่ยนอวี๋หัวเราะกับสีหน้าท่าทางอันหลากหลายของเด็กน้อย แม้นางจะอาศัยบนสวรรค์ชั้นเจ็ด แต่นางก็ไม่เคยพบเคยเห็นทารกครบเดือนที่ฉลาดปราดเปรื่องเช่นนี้มาก่อน ไม่เสียชื่อที่เกิดเป็นลูกของเยี่ยนอวี๋จริงๆและเสียงหัวเราะอันไพเราะราวกับทำนองเพลงนั้น ทำให้เหล่ากองทัพจากหอราชทัณฑ์ที่พร้อมจะเข้าโจมตีต่างชะงักงัน พวกเขารู้สึกเพียงว่าเสียงหัวเราะนั้นช่างไพเราะนักราวกับนางฟ้ากำลังประสานเสียงร้องเพลงกันอยู่นี่มัน…“ไพเราะยิ่งนัก…”เหล่าผู้คนของสำนักต่างพบว่าคุณหนูใหญ่เยี่ยนที่คลอดลูกกลับมาสวยขึ้นกว่าเดิมมากโข สวยจนทำให้พวกเขาเผลอคิดเปลี่ยนฝั่งยืนเพื่อปกป้องคุณหนูใหญ่เลย ทำอย่างไรดีนี่“นิ่งกันทำไมเล่า ยังไม่รีบลงมืออีก!” จางสุยชุนที่ตั้งสติขึ้น
