่ยนจื่ออวี๋เคยมีให้ชายผู้นี้นางก็พรั่งพรูความชั่วร้ายทั้งหมดอย่างอดกลั้นไม่ไหว นางไม่สนใจสีหน้าของกู้หยวนเหิงที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง เห็นชัดว่าเขาโมโหคำพูดห้ามปรามของนางแต่พยายามซ่อนความโมโหแค้นเคืองไว้“เจ้า…” กู้หยวนเหิงกำลังจะตำหนิบ่าวรับใช้ปากดีคนนี้ เพื่อให้นางหยุดพูดจาเหลวไหลและใส่ร้ายคนบริสุทธิ์อย่างเขา แต่แล้ว…เยี่ยนอวี๋ก็พูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “ชุ่ยชุ่ยวางใจเถิด ข้าไม่ให้หรอก”“…” ทันใดนั้นกู้หยวนเหิงก็โมโหจนควันออกหู เพราะท่าทีเช่นนั้นของเยี่ยนอวี๋ ทำให้เขารู้ว่านางรู้แต่แรกแล้วว่าเขาต้องขอ ทั้งที่จริงๆ แล้วเขามิได้อยากขอ เพียงแค่อยากดู! เท่านั้น!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู้หยวนเหิงก็ฝืนกลั้นความโมโหไว้ในใจพยายามพูดด้วยน ้าเสียงอ่อนโยนว่า “จื่ออวี๋ เจ้าอย่าได้เข้าใจผิดไปข้าเพียงแค่ชื่นชมยาพยัคฆ์ที่เจ้าได้นำออกมาก่อนหน้านี้เท่านั้น”“อืม” เยี่ยนอวี๋ตอบส่งๆกู้หยวนเหิงดูก็รู้ว่านางไม่เชื่อ! เขาโกรธจนแทบจะไม่สามารถคงท่าทางสุภาพอ่อนโยนไว้ได้อีก แต่เมื่อเขาคิดได้ว่านั่นคือยาพยัคฆ์ที่แม้แต่ปรมาจารย์วิญญาณสำนักชางอู๋ยังตกตะลึง เขาจึงต้องแสร้งทำน ้าเสียงอ่อนโยนพูดต่อไปว่า “จื่ออวี๋ ไม่ทราบว่าเจ้าได้ยามาจากไหนหรือ”กู้หยวนเหิงในตอนนี้ยังคงมั่นใจว่าน้องจื่ออวี๋ของเขาจะต้องบอกความจริง แต่แล้ว…จู่ๆ เสียงฝีเท้าวุ่นวาย พร้อมกับเสียงตะโกนบุกเข้ามาในเรือน“เยี่ยนจื่ออวี๋ ไปหอผู้อาวุโสกับข้าเดี๋ยวนี้!
