องนางอีกครั้งเมื่อคิดว่าหญิงงามเช่นนี้เคยยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา แม้จะต้องสละชื่อเสียงของตนเองเพื่อได้อยู่กับเขา เขาก็รู้สึกภาคภูมินัก ทว่า…เมื่อนึกถึงเรื่องราวในคืนนั้น เขาไม่ได้อยู่ในเรือนจ่างสื่อ[1]ด้วยซ ้า
แต่เยี่ยนอวี๋กลับมีข่าวพรรค์นั้นกับ ‘เขา’ และนางยังตั้งท้องอีกด้วย!เขาก็รู้สึกราวกับกลืนแมลงวันที่ตอมอุจจาระเข้าไป น่าขยะแขยงนัก!แต่ถึงกระนั้น เมื่อครั้นเจ้าสำนักเยี่ยนมาหา และปริปากขอให้เขาแต่งงานกับเยี่ยนจื่ออวี๋ด้วยตนเอง เขาก็ยินยอม เพราะหนึ่งคือเจ้าสำนักเยี่ยนมีข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่แย่นัก สองคือเพียงแค่นางยอมทำแท้ง แม้เขาจะรู้สึกขยะแขยง แต่ก็ใช่ว่าจะมิสามารถยอมรับได้เพียงแต่ว่า กู้หยวนเหิงไม่คิดว่านางจะไม่ยอม ยิ่งไปกว่านั้นนางยังหนีออกจากสำนักชางอู๋ กลับไปเมืองเต๋อหยางเพื่อคลอดเด็กนรกคนนั้นเมื่อคิดถึงตรงนี้ ความรู้สึกภูมิใจของกู้หยวนเหิงก็กลับกลายเป็นความแค้นเคืองที่นางนอกใจ นัยน์ตาของเขาหม่นหมองลง แล้วมองไปยังทารกที่ถูกห่อตัวไว้“เนะ!” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยร้องขึ้นอย่างฉับไวเม่ยเอ๋อร์กวาดตามองไปที่กู้หยวนเหิงด้วยความแค้นเคือง “ไสหัวออกมา!”นางรู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้นตั้งนานแล้ว เพียงแต่คุณหนูใหญ่และคุณชายน้อยกำลังหยอกเล่นกันสนุกสนาน นางจึงไม่อยากขัดจังหวะเมื่อกู้หยวนเหิงพบว่าตนถูกพบแล้วก็เดินออกมา ทำให้ชุ่ยชุ่ยที่เห็นหน้าตาเขาชัดเจนพูดเสียงหลงว่า “กู้จ่างสื่อ เป็นท่านหรือ”
“คุณหนูใหญ
