กลับมายังสำนักนะเจ้าคะ!”“เนะ! เนะ!” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยร้องขึ้นประดุจฟังรู้เรื่อง ราวกับกำลังตอบกลับว่า ‘ใช่แล้ว! ข้าชอบมากเลย’เม่ยเอ๋อร์เห็นดังนี้ ก็พูดเห็นด้วยว่า “ดูท่าคุณชายน้อยจะชอบสำนักชางอู๋มากจริงๆ”หัวใจของเยี่ยนอวี๋ละลายไปกับความร่าเริงของเด็กน้อยไปแล้ว“เสี่ยวเป่าชอบสำนักชางอู๋มากเช่นนี้เชียวหรือ เช่นนั้นแม่จะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนแล้วดีไหมจ๊ะ”“เนะ! อ้อแอ้ อ้อแอ้” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยดีใจมากเยี่ยนอวี๋ยิ้ม หากรู้แต่แรกว่าเสี่ยวเป่าจะชอบสำนักชางอู๋เช่นนี้นางคงกลับมาเร็วกว่านี้แล้ว ถึงแม้ว่าผู้คนที่นี่จะไม่ต้อนรับนางเท่าไรนัก ซ ้าร้ายยังคิดหาวิธีกำจัดนางทั้งครอบครัวอีก
แต่ในเมื่อเจ้าตัวน้อยชอบที่นี่ เช่นนั้นคนที่ไปก็ต้องเป็นคนที่นี่แล้วล่ะ“…”จุ๊บ!สิ่งมีชีวิตตัวน้อยหอมแก้มมารดาที่อยู่ตรงหน้า สีหน้ายิ้มแย้มสดใสด้วยความดีใจ ราวกับเข้าใจในสิ่งที่มารดาพูดดวงตาของเยี่ยนอวี๋เปล่งประกายระยิบระยับ “เสี่ยวเป่าหอมแก้มข้า! เสี่ยวเป่าฉลาดนัก! เขาหอมแก้มข้าด้วย! เขาต้องชอบแม่อย่างข้ามากแน่ๆ”“แน่นอนเจ้าค่ะ! คุณชายน้อยต้องชอบท่านแน่นอนอยู่แล้ว!” ชุ่ยชุ่ยพูดสำทับทันที ถึงแม้นางจะคิดว่าคุณชายน้อยอาจจะหิว จึงแทะแก้มของคุณหนูใหญ่ก็ตามฮ่าๆๆ… เยี่ยนอวี๋มีความสุขนัก นางจึงยิ้มร่าสดใสราวกับดวงอาทิตย์ สวยงามจนมิอาจคลาดสายตาได้ และในขณะนั้นเอง กู้หยวนเหิงก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเจอนางอีกครั้ง และตะลึงกับความงดงามข
