่ๆ!” ตลกแล้ว มิต้องพูดถึงเรื่องอื่นใด เพียงแค่เยี่ยนจื่ออวี๋มียาพยัคฆ์ ต้องห้ามตั้งข้อหาทรยศสำนักกับนางเด็ดขาด มิเช่นนั้นสำนักชางอู๋ของพวกเขาต้องเกิดเรื่องอับอายเป็นแน่สัตว์หลายพันตัวในหอสัตว์บรรพกาลของเขาคืออาวุธสำคัญของสำนักชางอู๋ พวกมันต่างพากันออกมาเหิมเกริมกันเช่นนี้แล้ว!หากทุกตัวเกิดทรยศขึ้นมาล่ะก็…
ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลเพียงแค่คิดก็รู้สึกแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก “ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดเรื่องอันใดขึ้น ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดอย่างแน่นอน!” มิใช่ก็ต้องใช่!“ท่านประมุข เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนะ” เยี่ยนอู้พูดคัดค้านด้วยสีหน้าดูไม่ดีนัก “จื่ออวี๋นำคนมาสบประมาทถึงที่ การกระทำเช่นนี้มิควรเพิกเฉย”“เช่นนั้นหรือ” ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลรู้สึกปวดตับขึ้นมาทันที เขาอยากจะจับเยี่ยนอู้ใส่กระสอบแล้วกระทืบจนกว่าเขาจะคิดได้ จากนั้นค่อยปล่อยเขาออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเขาจึงไม่ปล่อยโอกาสให้ตัวซวยคนนี้ได้ปริปากพูดอีก เขาทำตาปริบมองเข้าไปข้างในรถม้า แล้วพูดขึ้นว่า “เอ่อ หลาน…”ยอดฝีมือไม่น้อยคอยขัดขวางเยี่ยนอู้ไว้ตามสัญชาตญาณ ไม่ปล่อยให้เขามีโอกาสแทรกแซง!เยี่ยนอวี๋จึงเดินอุ้มทารกที่ถูกห่อไว้ออกมาจากรถม้า “ท่านประมุขจ่าน”และเมื่อนางก้าวออกมาจากรถม้า ความงามของนางก็เปล่งประกายจนสายตาทุกคู่แทบบอด ราวกับว่าได้เห็นดอกไม้ผลิบานในช่วงวสันตฤดูอย่างไรอย่างนั้น งามมากจริงๆ!
“นี่คือหลานชายของข้าหรือ” ประมุขแห
