่งหอสัตว์บรรพกาลจ้องเจ้าก้อนน้อยที่ถูกห่อด้วยผ้าห่อตัว แล้วพูดชมว่า “น่าชังเสียจริงๆ ตัวขาวดุจหิมะเลย”“เจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋พยักหน้าขานตอบอย่างจริงจัง “เสี่ยวเป่าน่ารักที่สุดแล้ว”ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลถือโอกาสพูดขึ้นว่า “เช่นนั้นให้สัตว์บรรพกาลเหล่านี้กลับไปก่อนดีหรือไม่ เกรงว่าจะทำให้เสี่ยวเป่าตกใจได้นา”“จริงด้วย” เยี่ยนอวี๋เผยยาเม็ดกลมสีแดงเม็ดหนึ่งออกมาอย่างเห็นด้วยแล้วสั่งว่า “กลับไปเถิด วันข้างหน้าข้าจะปรุงยานี้เดือนละเม็ดพวกเจ้าผลัดกันออกมากินเสียนะ”โฮกกก!เหล่าสัตว์บรรพกาลต่างกู่ร้องคำรามอย่างดีใจ จากนั้นก็กลับไปด้วยความอาลัยอาวรณ์พวก พวกมันเชื่องมาก!แต่ทว่า…เดี๋ยวก่อน!ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลที่เพิ่งตั้งสติได้ รู้สึกทึ่งมาก “ยาพยัคฆ์นี้ เจ้า…เจ้าเป็นคนปรุงหรือ”
“เจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋พยักหน้าประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลเบิกตากว้าง พูดตะกุกตะกักว่า“หละ หลาน หลานรัก ยาอะไรนั่นน่ะ เจ้าสามารถปรุงยาได้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”ผู้อาวุโสท่านอื่นต่างชะงัก ไม่มีผู้ใดพบว่าเยี่ยนอู้แอบพาเยี่ยนชิงถังย่องหนีไปแล้ว…เยี่ยนอวี๋ที่ดูเหมือนไม่เห็นเช่นกัน ตอบว่า “ลืมไปแล้วเจ้าค่ะ”นี่คือความจริง ชื่อจริงของนางคือเยี่ยนอวี๋ บัดนี้เป็นเพียงวิญญาณที่มาเกิดใหม่ในร่างของ ‘เยี่ยนจื่ออวี๋’ เท่านั้น แต่ความสามารถมิได้เกิดใหม่พร้อมกันด้วย ทว่านางมาจุติจวบหนึ่งปีแล้ว ซึ่งเพียงพอให้นางได้ฝึกฝนวิชาขั้นพื้นฐานอย่างวิชาปร
