ุงยาได้แล้วทว่าคำตอบของนางกลับทำให้ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลจินตนาการไปต่างๆ นานา เขากำลังคิด หรือว่าที่ท่านเจ้าสำนักคอยดูแลเอาใจใส่นังหนูนี่ ก็เพราะแท้จริงแล้วนางมีความสามารถในการปรุงยา มิใช่คนไร้พลังแต่อย่างใด!ให้ตายเถอะ!ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลคิดไปเองว่าตนนั้นคิดถูก!
จากนั้นเขาจึงรีบพูดขึ้นว่า “แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่บอกตั้งแต่แรกเล่า ดูสิ ทำเอาทุกคนต่างเข้าใจผิดกันไปหมด และกล่าวหาว่าท่านเจ้าสำนักนั้นเห็นแก่ตัว”“ข้าฝึกฝนสำเร็จหลังจากคลอดเสี่ยวเป่าแล้วเจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋พูดตามความจริง“เช่นนี้เองหรือ” ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลคิดต่อไปว่า ก็จริงการฝึกตนเป็นนักปรุงยานั้นไม่ง่ายเลย แม้นจะมีพรสวรรค์ก็ใช่ว่าจะสำเร็จได้ ลำบากท่านเจ้าสำนักแล้วที่ต้องคอยปกปิดพวกเรา แต่ก็เป็นอันเข้าใจได้ในเมื่อยังไม่สามารถฝึกฝนลูกให้เป็นนักปรุงยาได้ จะป่าวประกาศก็คงไม่เหมาะสม แต่ก็โชคดีที่ท่านเจ้าสำนักยืนหยัดไม่ลดละและไม่เคยยอมแพ้ มิเช่นนั้นคงได้มีการสูญเสียอันใหญ่หลวงแน่!ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลเพียงแค่คิดถึงความสูญเสียที่ ‘อาจ’เกิดขึ้น ก็อดมิได้ที่จะเสียใจแล้ว เหตุใดตนจึงไม่ออกมาพูดปกป้องท่านเจ้าสำนัก เมื่อครั้นท่านถูกผู้คนกล่าวหา ช่างไม่สมควรเลยจริงๆเมื่อคิดถึงตรงนี้ ประมุขแห่งหอสัตว์บรรพกาลก็ส่งกลุ่มคนของเยี่ยนอวี๋ที่มีผู้ใหญ่สามคน และเด็กน้อยอีกหนึ่งคนไปยังหอเจ้าสำนักอย่างไม่เกี่ยงงอนทันที ทั้งยังพูดอีกว่
