ัญญากับข้าก่อนว่า จิตใจคิดร้ายผู้อื่นมิพึงมี จิตใจระแวดระวังก็มิพึงขาดนะเจ้าคะ”
เมื่อเจียงอีพยักหน้าตกลง เจียงซื่อถึงได้ค่อยๆวางใจ
ทันทีที่รถม้าตระกูลจูมาส่งเจียงซื่อถึงหน้าประตูจวนตงผิงปั ๋ว เจียงซื่อถึงได้เอ่ยลาเจียงอี เมื่อเดินเข้าประตูจวนไปแล้วจึงถามคนในจวนว่า “คุณชายรองกลับมาหรือยัง”
บ่าวรับใช้ที่ออกมาต้อนรับตอบ “ยังขอรับ”
“แล้วท่านพ่อล่ะ”“ยังไม่เห็นนายท่านกลับมาเช่นกันขอรับ”
เจียงซื่อขมวดคิ้ว “แปลกจริง ปกติเหล่าฉินขับรถม้าไวกว่าคนรถตระกูลจูเป็นไหนๆ”
เหล่าฉินที่ตามหลังมาเงียบๆ เอ่ยตอบ “คุณหนูคงเป็นเพราะนายท่านไม่มีคนรถขอรับ”
เจียงซื่อตะลึงที่เห็นเหล่าฉินปรากฏอยู่ตรงหน้า
เหล่าฉินปฏิญาณอย่างแน่วแน่ว่า “ข้าเป็นคนรถของคนหนูแต่เพียงผู้เดียวขอรับ”
ในยามคับขัน เขาสามารถเป็นมีดสังหารให้คุณหนูได้ แต่เขาไม่อาจรับผิดชอบชีวิตของผู้อื่นได้ เพราะผู้อื่นไม่เคยใส่ใจเรื่องอาหารการกินของเขา
เจียงซื่อเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ที่เจ้าว่ามาก ็ถูกแล้ว”
โชคดีที่นางไม่ใช่พี่รอง อย่างน้อยๆ ก็คงไม่ถูกตี
